تبلیغات
دنیای دیجیتال - مطالب مرداد 1397

نکاتی پیرامون ثبت انحلال شرکت تضامنی

سه شنبه 30 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |

شرکت تضامنی شرکت اشخاص است که تشکیل آن و پایان آن شرایط متفاوتی از شرکت های سرمایه دارد. برای پایان یافتن شرکت های تضامنی روش هایی وجود دارد که عبارتند از :
1. بطلان شرکت
2. فسخ شرکت
3. انحلال شرکت
به موجب ماده 137 قانون تجارت ، شرکت تضامنی در موارد ذیل منحل می شود:
1. وقتی که شرکت مقصودی را که برای آت تشکیل شده بود انجام داده و یا انجام آن غیر ممکن شده باشد.
2. زمانی که شرکت برای مدت معینی تشکیل و مدت منقضی شده باشد.
3. در صورتی که شرکت ورشکست شود.
4. در صورت تراضی تمام شرکاء.
5. در صورتی که یکی از شرکاء به دلائلی انحلال شرکت را از دادگاه تقاضا نماید و دادگاه آن دلائل را موجه دانسته و حکم به انحلال بدهد. ولی هر گاه دلائل منحصراً مربوط به شریک یا شرکاء معین باشد دادگاه می تواند به تقاضای سایر شرکاء به جای انحلال حکم به اخراج شریک یا شرکاء معین بدهد.
6. در مورد فسخ یکی از شرکاء
7. در صورت ورشکستگی یکی از شرکاء
8. در صورت فوت شریک و حجر یکی از شرکاء
نکته : در مورد ورشکستگی یکی از شرکاء انحلال وقتی صورت می گیرد که مدیر تصفیه کتباَ تقاضای انحلال شرکت را نموده و از تقاضای مزبور شش ماه گذشته و شرکت مدیر تصفیه را از تقاضای انحلال منصرف نکرده باشد .
بنابراین انحلال شرکت در شرکت های تضامنی ممکن است به صورت ارادی یا قهری باشد که اسباب آن عبارتند از :
1. اسباب قانونی
سببی که قانونگذار در قانون تجارت پیش بینی نموده است هر وقت تحقق یابد شرکت خود به خود منحل می گردد.
2. اسباب قضایی
وقتی که یکی از شرکاء تقاضای انحلال شرکت را بنا به دلایل قانونی از محاکم صالحه قانونی تقاضا می کند. دادگاه مراتب را رسیدگی چنانچه دلایل و مستندات را متناسب با ادعای خواهان بداند حکم مقتضی مبنی بر انحلال شرکت صادر می نماید.
3. اسباب ارادی
وقتی که شرکاء با توافق یکدیگر قصد انحلال شرکت را داشته باشند و این اراده خود را طی تشریفات لازم صورتجلسه نمایند شرکت منحل شده محسوب است.
نکته : در مورد ورشکستگی یکی از شرکاء انحلال وقتی صورت می گیرد که مدیر تصفیه کتباَ تقاضای انحلال شرکت را نموده و از تقاضای مزبور شش ماه گذشته و شرکت مدیر تصفیه را از تقاضای انحلال منصرف نکرده باشد.
انحلال شرکت تضامنی باید طبق ماده (200 ق. ت) ناظر به مواد 195 و 197 همان قانون و برابر نظامنامه وزارت عدلیه اعلام شود. لذا، شرکاء شرکت تضامنی مکلفند که انحلال خود را با تقدیم مدارک مقرر بدواَ در اداره ثبت شرکت ها به ثبت برسانند و سپس در ظرف ماه اول از تاریخ ثبت ، انحلال آن را به هزینه خود شرکت توسط اداره ثبت محل در روزنامه رسمی و یکی از جراید کثیرالانتشار مرکز اصلی شرکت منتشر نمایند.

مدارک مورد نیاز جهت انحلال شرکت تضامنی به قرار ذیل است :
الف ) کلیه مدارک ثبتی شرکت
ب) مدارک شناسایی شرکا
ج ) اصل صورتجلسه انحلال که به تایید همه شرکا و مدیر تصفیه رسیده باشد.
د) آگهی آخرین تغییرات شرکت ( در صورت وجود تغییرات )

نمونه صورتجلسه انحلال شرکت تضامنی :
نام شرکت ...................................... شماره ثبت ....................... و شناسه ملی ................. سرمایه ثبت شده ............................ ریال در تاریخ ...................... ساعت .................. مجمع عمومی فوق العاده شرکت با حضور کلیه شرکاء / اکثریت شرکاء در محل شرکت تشکیل و نسبت به انحلال شرکت اتخاذ تصمیم شد.
نام شرکاء میزان سهم الشرکه
1ـ خانم / آقای …............................دارای …............................ریال سهم الشرکه
2ـ خانم / آقای …............................دارای …............................ریال سهم الشرکه
3ـ خانم / آقای …............................دارای …............................ریال سهم الشرکه
4ـ خانم / آقای …............................دارای …............................ریال سهم الشرکه
در خصوص انحلال شرکت بحث و بررسی بعمل آمد والنهایه مقرر گردید که شرکت منحل شود در نتیجه خانم / آقای ............................ به شماره ملی ................................ به آدرس.............................................................................................کدپستی : ................................. به سمت مدیر تصفیه انتخاب شد و مدیرتصفیه ضمن اعلام قبولی سمت اقرار به دریافت اسناد و مدارک و دفاتر و دارایی های شرکت نمود.
به خانم / آقای ................................... احدی از شرکاء یا وکیل رسمی شرکت وکالت داده می شودکه ضمن مراجعه به اداره ثبت شرکتها نسبت به ثبت صورتجلسه و پرداخت حق النسب و امضاء ذیل دفتر ثبت اقدام نماید.
1ـ خانم / آقای .................................. امضاء
2ـ خانم / آقای .................................. امضاء
3ـ خانم / آقای .................................. امضاء
4ـ خانم / آقای .................................. امضاء 

   



    مدت مدیریت مدیران

مدت مدیریت مدیران را اساسنامه شرکت تعیین می کند. لیکن به موجب ماده 109 قانون تجارت مذکور از دو سال بیشتر نخواهد بود و انتخاب مجدد مدیران سابق برای هر یک یا چند دوره بلامانع است.
چنانچه مدت زمان مدیری به پایان برسد ولو اینکه مجدداَ ابلاغ جدید دریافت نکند همچنان مدیریت او تداوم نخواهد داشت و تا زمان انتخاب مدیر یا مدیران جدید ، مسئولیت وی از اداره شرکت ساقط نمی شود.

    اختیارات مدیران

بر اساس ماده 118 جز درباره موضوعاتی که به موجب مقررات این قانون اخذ تصمیم و اقدام درباره آن ها در صلاحیت خاص مجامع عمومی است. مدیران شرکت دارای کلیه اختیارات لازم برای اداره امور شرکت می باشند مشروط بر آن که تصمیمات و اقدامات آن ها در حدود موضوع شرکت باشد. محدود کردن اختیارات مدیران در اساسنامه یا به موجب تصمیمات مجامع عمومی فقط از لحاظ  روابط بین مدیران و صاحبان سهام معتبر بوده و در مقابل اشخاص ثالث باطل و کان لم یکن است.

    وظایف مدیران

مدیران وظیفه اداره امور جاری شرکت را بر عهده دارند به عبارت دیگر می توان گفت تصمیم گیری و انجام کلیه امور شرکت جز در مواردی که در صلاحیت مجمع عمومی است بر عهده مدیران می باشد. بنابراین نمایندگی شرکت ، اعلام مواضع شرکت در مقاطع مختلف، امضا و صدور نامه ها و مکاتبات ، پذیرش و صدور اسناد تعهد آور، استخدام ، اخراج و عزل و نصب مسئولان واحدهای مختلف، تعیین پاداش برای کارکنان و تصمیم گیری در خصوص هر گونه خرید ، فروش و معاملات جاری شرکت در زمره وظایف مدیران می باشد. ضمناَ ممکن است اساسنامه شرکت برخی از موارد فوق را به مدیریت عامل شرکت منتقل یا محول نماید که با توجه به اینکه مدیر عامل خود جزو مدیران شرکت محسوب می شود وظایف وی نیز به نوعی در زمره وظایف هیات مدیره خواهد بود. به هر حال اهم وظایف مدیران ( هیات مدیره ) شرکت به قرار ذیل است :

    اعلام قبولی سمت خود بعد از انتخاب
    2- دعوت از مجامع عمومی عادی و فوق العاده حسب مورد
    3- تشکیل جلسات هیات مدیره
    4- تهیه دستور جلسات هیات مدیره
    انجام وظایف نمایندگی قانونی در حدود قانون و اساسنامه
    6- تامین اندوخته یا ذخیره یا سرمایه احتیاطی در حساب مربوطه
    اجرای مصوبات مجامع عمومی
    8-تهیه ترازنامه پایان سال و حساب سود و زیان
    9- تهیه و تنظیم خلاصه صورت دارایی و بدهی های شرکت هر شش ماه یک بار و تسلیم آن به بازرس یا بازرسان
    مسئولیت مدیران

مدیران در خصوص تخلف از وظایف و مقررات و مواد اساسنامه و نیز مصوبات مجمع عمومی در مقابل شرکت ( سهامداران ) و اشخاص ثالث ، حسب مورد منفرداَ یا مشترکاَ مسئول می باشند. بعنوان مثال چنانچه مدیر یا مدیران باعث ضرر و زیان عمدی به شرکت شوند یا در اثر تبانی یا سوء استفاده موجبات خسران شرکت را پدید آورند یا بلحاظ صدور چک بدون محل و قصور در انجام وظایف قانونی موجبات ورشکستگی شرکت را فراهم نمایند دادگاه می تواند آن ها را حسب مورد و جرم یا بزه انتسابی منفرداَ یا مشترکاَ محکوم نماید. همچنین چنانچه رفتار یا اعمال مدیر صرفنظر از تحقق جرم موجب خسارت مادی به شرکت شود مسئولیت حقوقی جبران خسارت بر عهده مدیر مربوطه خواهد بود و در صورت بهره برداری شخصی از پول یا اموال شرکت که ممکن است مصداق خیانت در امانت تلقی شود علاوه بر رد مال و جبران خسارت ، مسئولیت کیفری جرم نیز متوجه مدیر می باشد.

   


• صنایع دستی :

صنایع دستی به مجموعه ای از هنرها و صنایع اطلاق می شود که به طور عمده با استفاده از مواد اولیه بومی و انجام قسمتی از مراحل اساسی تولید به کمک دست و ابزار دستی محصولاتی ساخته می شود که درهر واحد آن ذوق هنری و خلاقیت فکری صنعتگر سازنده به نحوی تجلی یافته و همین عامل، وجه تمایز اصلی این گونه محصولات از مصنوعات مشابه ماشینی و کارخانه ای می باشد.

• ویژگی های صنایع دستی :
با توجه به تعریف فوق و سایر تعاریفی که برای صنایع دستی ارائه شد، می توان ویژگی های زیر را برای محصولات دست ساخته قایل شد :
۱. انجام قسمتی از مراحل اساسی تولید، توسط دست و ابزار و وسایل دستی، برای تولید هر یک از فراورده های دستی مراحل متعددی طی می شود ولی انجام کلیه این مراحل به وسیله دست و ابزار و وسایل دستی الزامی نبوده و چنانچه تنها قسمتی از مراحل اساسی تولید به این طریق انجام شود، محصول تولید شده با توجه به مواردی که در تعریف ذکر شد، صنایع دستی محسوب می گردد.
۲. حضور موثر و خلاق انسان در تولید و شکل بخشیدن به محصولات ساخته شده و امکان ایجاد تنوع و پیاده کردن طرح های مختلف در مرحله ساخت این گونه فرآورده ها.
۳. تأمین قسمت عمده مواد اولیه مصرفی از منابع داخلی.
۴. داشتن بار فرهنگی (استفاده از طرح های اصیل، بومی و سنتی).
۵. عدم همانندی و تشابه فرآورده های تولیدی با یکدیگر.
۶. عدم نیاز به سرمایه گذاری زیاد در مقایسه با سایر رشته های صنعت.
۷. دارا بودن ارزش افزوده زیاد در مقایسه با صنایع دیگر.
۸. قابلیت انتقال تجربیات، رموز و فنون تولیدی، سینه به سینه و یا مطابق روش استاد و شاگردی.

• طبقه بندی صنایع دستی :
در زمینه طبقه بندی صنایع دستی نیز باید گفت که این طبقه بندی به صورت های مختلف از جمله بر اساس مواد اولیه مصرفی یا شیوه و روش ساخت آن می تواند صورت پذیرد. در اینجا طبقه بندی انجام شده توسط کارشناسان سازمان صنایع دستی ایران که به طور عمده بر مبنای روش و تکنیک ساخت این گونه محصولات به عمل آمده است، ذکر می گردد:
بافته های داری: مانند قالی، گلیم، زیلو _
دست بافی: جاجیم، زری، شال، ترمه_
_ بافتنی: دستکش، جوراب، کلاه، شالگردن
روکاری (رو دوزی): ملیله، قلاب دوزی، سوزن دوزی، گلابتون دوزی، پته دوزی_
چاپ های سنتی: چاپ قلمکار، چاپ کلاقه ای (باتیک)_
نمدمالی: کلاه نمدی، پالتوی نمدی، زیرانداز و نمد پادری_
_ سفالگری و سرامیک سازی: پارچ و لیوان، ظروف غداخوری ، گلدان و...
_ شیشه گری: انواع محصولات شیشه ای
_ فرآورده های پوست و چرم: پوستین، کلاه پوستی،چاروق، کیف و کفش
ساخت محصولات فلزی و آلیاژ: ظروف خانگی، چاقو، قندشکن، قلم تراش، قفل و..._
قلمزنی،مشبک کاری، حکاکی روی فلزات و آلیاژها _
_ سنگتراشی، حکاکی روی سنگ و معرق سنگ: ظروف سنگی، قاب عکس، انواع نگین و...
_ خراطی چوب: ظروف چوبی، پایه آباژور و...
_ ریزه کاری و نازک کاری چوب: انواع قاب عکس و شکلات خوری و انواع ظروف تزئینی
_ منبت کاری: پنجره ها و درهای کنده کاری شده و ...
حصیربافی: زیرانداز، سفره های حصیری، انواع سبد و ظروف _
خاتم سازی: انواع میز و صندلی و ... _
_ معرق کاری: انواع سرامیک ها و زمینه های چوبی
_ ملیله کاری: سرویس های چایخوری، زیورآلات، انواع تنگ ها
_ میناکاری: ساخت بدنه فلزی، لعاب کاری ظروف، زیورآلات و ...

• ثبت شرکت صنایع دستی :
علاقه مندان به فعالیت در زمینه صنایع دستی، ابتدا باید نسبت به دریافت مجوز از سازمان فرهنگ و ارشاد اسلامی استان مربوطه اقدام نمایند.
همچنین برای ثبت این شرکت ها می توان در دو قالب سهامی خاص و یا با مسئولیت محدود اقدام نمود .
در ذیل ضمن تعریف شرکت سهامی خاص و شرکت با مسئولیت محدود به بررسی شرایط و مدارک ثبت شرکت ها ی صنایع دستی می پردازیم :

• شرکت سهامی خاص :
شرکتی است که تمام سرمایه آن منحصراٌ توسط موسسین تامین گردیده و سرمایه آن به سهام تقسیم شده و مسئولیت صاحبان سهام، محدود به مبلغ اسمی سهام آنها است؛ تعداد سهامدار در این شرکت نباید از سه نفر کمتر باشد و عنوان شرکت سهامی خاص باید قبل از نام شرکت یا بعد از آن بدون فاصله با نام شرکت به طور روشن و خوانا قید شود.

• شرایط مورد نیاز جهت ثبت شرکت صنایع دستی سهامی خاص :
- حداقل آورده نقدی یک میلیون ریال
- حداقل 35 درصد سرمایه برای ثبت شرکت باید نقداً پرداخت شود.
- حداقل سه نفر سهامدار به همراه 2نفر بازرس که بازرسین نباید نسبت فامیلی با اعضاء داشته باشند.

• مدارک مورد نیاز برای ثبت شرکت صنایع دستی سهام خاص :
- تصویر مدارک شناسایی اعضاء شامل (کارت ملی و شناسنامه)
- گواهی عدم سوء پیشینه کیفری برای تمام اعضاء
- امضاء اقرارنامه
- اخذ مجوز در صورت نیاز

• شرکت با مسئولیت محدود :
شرکتی است که بین دو یا چند نفر برای انجام امور تجاری تشکیل شده و هر یک از شرکاء بدون اینکه سرمایه به سهام یا قطعات سهام تقسیم شده باشد فقط تا میزان سرمایه خود در شرکت مسئول قروض و تعهدات شرکت است. در اسم شرکت باید عبارت (با مسئولیت محدود) قید شود.

• شرایط ثبت شرکت صنایع دستی با مسئولیت محدود :
- حضور حداقل دو نفر به عنوان اعضاء
- سرمایه شروع کار برای ثبت شرکت دارویی با مسئولیت محدود صد هزار تومان
- تعهد به پرداخت کل سرمایه

• مدارک مورد نیاز جهت ثبت شرکت صنایع دستی با مسئولیت محدود :
- کپی مدارک شناسایی (شناسنامه و کارت ملی) همه اعضاء
- دو برگ تقاضانامه ثبت شرکت با مسئولیت محدود
- اخذ گواهی عدم سوء پیشینه کیفری از دفاتر پلیس +10
- اقرارنامه امضا شده
- دو نسخه اساسنامه
- دو برگ شرکتنامه

   


پیش از سال 1964 نام خانوادگی نمی توانست به عنوان علامت تجاری برگزیده شود. به موجب قانونی که در این سال به تصویب رسید " ثبت نام خانوادگی به عنوان علامت تجاری مانع از به کار گرفتن نامی با تلفظ مشابه ( و نگارش متفاوت ) نمی شود ، ولی اگر استفاده از این نام مشابه به کسی که نام خود را به عنوان علامت تجاری ثبت نموده ، ضرر وارد سازد ، او می تواند از دادگاه بخواهد که یا علامت جدید را تحت مقررات و ضوابط درآورد و یا استفاده از آن را ممنوع سازد".
به عبارت دقیق تر یک شخص حقیقی می تواند نام خانوادگی یا نام مستعار خود را به عنوان علامت تجاری ثبت نماید.
این قانون در عمل با اشکالات مختلفی رو به رو شد : برای مثال بعد از به اجرا درآمدن قانون 1964 دعاوی بسیاری در دادگاه ها مطرح شد که در اغلب شرایط محاکم راه حل " تحت ضوابط و مقررات درآوردن " بدون ممنوعیت به کار بردن اسم مشابه را برگزیدند.
در برخی شرایط نیز دادگاه ها به این نتیجه رسیدند که عمل " تحت ضوابط و مقررات درآوردن " ساده برای پیشگیری از پیدایش ابهام کافی نیست ، از این روی استفاده از علامت تجاری دوم " نام مستعار " را ممنوع کردند.
در شرایط کنونی ثبت نام خانوادگی به عنوان علامت تجاری ممکن است. قانون 4 ژانویه 1991 راه حل پیش بینی شده قانون 1964 را تا حدودی تغییر داده ، به موجب قانون جدید " ثبت یک علامت تجاری مانع از استفاده از همان علامت و یا علامت مشابه به مثابه نامگذاری اجتماعی ، اسم تجاری و یا علامت تجاری نمی شود ، به شرط اینکه این بهره گیری ناشی از عملکرد " همراه با حسن نیت " شخص ثالث باشد که از نام خانوادگی خود استفاده کرده است " . با وجود این اگر بهره برداری به منافع صاحب اولیه علامت ثبت شده ضرر و زیان وارد کند ، او می تواند از دادگاه بخواهد که یا " محدودیت " و یا " ممنوعیت " ایجاد نماید.
بنابراین به نظر می رسد که یک صاحب نام مشابه و با " حسن نیت " نمی تواند از آن به عنوان علامت تجاری و صنعتی بهره گیرد ، بلکه تنها می تواند آن را به عنوان یک نامگذاری اجتماعی ، اسم تجاری و یا نشانه مورد استفاده قرار دهد ، برای نمونه ادوارد لوکلرک ( مالک یکی از بزرگ ترین مجموعه فروشگاه های زنجیره ای در اروپا ) موفق شد تا در مقابل یک محکمه قضایی حکم ممنوعیت استفاده از " لوکلرک " توسط برادرش میشل لوکلرک ، در علامت تجاری " روک اکلرک " (Roc Eclerc) را بگیرد.
به طور کلی راه حل قانون 1991 ، که در مجموعه قوانین مالکیت صنعتی فرانسه درج شده است ، ضمن تاکید بر رویه قضایی سال های گذشته می گوید ، که اگر شخص ثالث می خواهد از نام خود به عنوان نام اجتماعی، اسم تجاری یا نشانه استفاده کند ، بایستی با حسن نیت بوده و در موسسه ای که قصد بهره گیری از نام وی را دارد ، پست مدیریت به عهده داشته باشد. در غیر این صورت اگر مثلاَ به عنوان یک کارگر و به موجب " قرارداد واگذاری نام " استفاده از نام خود را به شرکت واگذار نماید ، این عمل ممنوع است و ممکن است شخص ثالث به عنوان جاعل علامت و ایجاد کننده ابهام و گمراهی در افکار عمومی ، تحت پیگرد و محکومیت قرار گیرد.
در ایران ، به موجب قانون تجارت ، ( مواد 582-576 ) اسم تجاری تاجر می تواند هم " نام خانوادگی " او و هم نام تقننی او باشد. در شرایط کنونی حمایت از اسم تجاری دشوار است ، زیرا ماده 582 قانون تجارت ثبت اسم تجاری را به آیین نامه ای موکول کرده است که وزارت دادگستری باید تهیه کند و آیین نامه مزبور تا به حال به تصویب نرسیده است ، بنابراین فعلاَ ثبت اسم تجاری در ایران مشکل است ، در نتیجه اشخاصی که می خواهند نام تجاری آن ها حمایت شده ، محفوظ بماند اغلب آن را به عنوان " علامت تجاری " به ثبت می رسانند ، ناگفته نماند که اگر اسم تجاری تاجر همان نام خانوادگی او باشد، به موجب مقررات قانون سجل احوال فعلاَ می تواند دیگری را از استعمال آن منع کند، ولی اگر اسم تجاری تاجر نام مقننی او باشد، این حمایت مشکل است مگر همان ثبت آن به عنوان علامت تجاری.
اضافه می شود که در برخی از موسسات ، بنیان گذاران ، نام خانوادگی خود را به عنوان نام تجاری به موسسه می دهند و بعدها همین نام به " علامت تجاری " و " صنعتی " محصولات تبدیل می شود ، برای مثال می توان از لوئیس " رنو " ، هانری " نستله " ، توماس " لیپتون " ... یاد نمود. 

   


اخذ گرید در کرمانشاه

یکشنبه 21 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |

اگر خواهان اخذ گرید در کرمانشاه هستید باید بدانید که این امر علاوه بر طی امورات اداری نیازمند ملزومات دیگری نیز هست.

شرکت‌های معتبر در زمینه‌ی ساخت و ساز باید گرید داشته باشند تا بتوانند درجات خود را معین کنند و از همین طریق برای پروژه‌های بزرگ اقدام کنند.

اخذ گرید بخصوص وقتی اهمیت پیدا می‌کند که  شرکت‌های پیمانکاری قصد شرکت در یک مناقصه را دارند. در تعریف گرید یا رتبه بندی  نیز باید بگوییم که این یک رتبه ارزشمند دولتی و حقوقی برای تعیین کیفیت وکمیت پیمانکاران برجسته در ارائه خدماتشان و همچنین شرکت در مناقصات دولتی و خصوصی و پروژه هاست.

استان کرمانشاه یک استان بسیار حاصلخیز و با پتانسیل‌های بسیار بالا در زمینه‌ی ساخت و ساز ،معادن، راه‌ها و جاده سازی و ساخت مکان‌های عمومی است. شرکتهای انبوه‌سازی هم به نوبه‌ی خود همانند هر استان دیگر در این استان مشغول به کار هستند.با توجه به بالابودن میزان تقاضا در زمینه‌های مناقصه و پیمانکاری موضوعی به نام اخذ گرید در استان کرمانشاه مطرح می‌گردد که دریافت آن شما باید یک سلسله مراتب اداری و فنی را طی کنید.

برای اخذ گرید در کرمانشاه چه کار باید کرد؟

رتبه‌های گرید از کمترین پایه که 5 است شروع می‌شود و بلندترین پایه 1 است.برای هر کدام از این پایه‌ها شما باید امتیازاتی کسب کنید به عنوان مثال برای اخذ گرید با پایه‌ی 5 شما باید 375 امتیاز داشته باشید. نحوه‌ی به دست آوردن این امتیاز مرتبط با مدرک و سابقه مهندسین است. برای 375 امتیاز شرکت شما باید یک مهندس با مدرک تحصیلی در زمینه‌ی ‌مرتبط و 7 سال سابقه کار باشد و یا دو مهندس که هرکدام 3 سال سابقه‌ی کار داشته باشند. سابقه‌ی کار هم از بیمه‌ی اشخاص مشخص می‌شود.

اگر این پایه‌های درخواستی ارتقا یابد رتبه‌ی گرید هم مشخصا بالا خواهد رفت. شرکت‌ها با رتبه‌های گرید بالاتر شانس بهتری در زمینه‌ی گرفتن پروژه‌های سنگین‌تر دارند.

نحوه‌ی سنجش میزان امتیازات یک شرکت برای اخذ گرید در کرمانشاه

به ترتیب رتبه‌بندی گرید در پایه‌های کمتر به بالا نیازمند اخذ این امتیازات است.

پایه 5: شما باید 375 امتیاز داشته باشید.

پایه ۴:شرکت شما باید بتواند  ۷۵۰ امتیاز کسب کند.

پایه ۳ : در این مقطع شرکت شما باید  ۱۲۰۰  امتیاز داشته باشد.

پایه ۲: شرکت شما باید  ۱۸۰۰ امتیاز داشته باشید

پایه 1: امتیاز شرکت شما باید 3000 باشد.

مطمئنا شرکتی با دارا بودن گرید 1 از هرنظر شرکتی بی‌رقیب به حساب می‌آید.

ولی برای اخذ گرید  مسائل دیگری همچون اظهارنامه مالیاتی و کارکرد شرکت بر اساس تخصص درخواستی در کدام رشته و پایه نیز برای ارتقا رتبه ها مطرح می‌شود. این موضوع برای سنجش موضوع گسترده و تا قسمتی پیچیده است که  نحوه ی محاسبه این امتیازات و کارکرد ها به راحتی می‌تواند در شرکت ثبت هما صورت بپذیرد.

شرکت ثبت هما در زمینه ‌اخذ گرید با تکیه بر تجربه و تخصص کارکنان خود بخصوص در زمینه‌ی ی تخصصی خود یعنی  رتبه بندی بسیار تخصصی عمل نموده و شما را با حد اقل زمان و هزینه ممکن به هدفتان میرساند.
برای رتبه بندی شرکت های پیمانکاری اولویت‌ها با  امتیاز نیروی انسانی متخصص ، امتیاز کارهای انجام شده و امتیاز توان مالی است که باید مورد بررسی دقیقی قرار گیرد و همچنین  برای رتبه بندی شرکت‌های مشاور پیمانکار علاوه بر نیروی انسانی متخصص و امتیاز کارهای انجام شده ، امتیاز ساختار مدیریتی و امکانات پشتیبانینیز مورد ارزیابی قرار می گیرد. قابل ذکر است که تکمیل پرونده مشاوران نسبت به تکمیل پرونده ساجات پیمانکاران جزئیات بیشتری دارد ونیازمند فعالیت تخصصی بیشتری خواهد بود.

   


ثبت طرح های صنعتی همانند اختراعات و علائم تجاری دارای اثر سرزمینی است. بدین توضیح که طرح صنعتی فقط در کشور و منطقه ای مورد حمایت قرار می گیرد که حمایت از آن در کشور یا منطقه تحصیل شده است. به عبارت دیگر اگر طراح طرح صنعتی خود را در کشوری به ثبت نرساند طرح صنعتی وی در آن کشور قابل حمایت نیست. البته در کشوری که ثبت طرح لازمه حمایت از آن است.
با توجه به مراتب فوق اگر شرکتی یا بنگاهی که دارای طرح صنعتی است بخواهد محصولات و کالاهای حاوی طرح را به خارج از کشور صادر کند یا اگر شرکت قصد اعطای اجازه تولید ، فروش یا صادرات این نوع محصولات را به سایر شرکت های خارجی دارد حتماَ باید حمایت از طرح های خود را در این کشورها تامین کند تا به راحتی بتواند کالاها و محصولات حاوی طرح خود را به خارج از کشور صادر کند.
علیرغم مراتب فوق، از آنجاییکه ثبت طرح صنعتی در خارج از کشور مستلزم هزینه های زیادی است از این رو صاحبان طرح صنعتی به ویژه اشخاص حقوقی باید صرفاَ کشورهایی را که از نظر اقتصادی مقرون به صرفه و در واقع بازارهای هدف هستند شناسایی و نسبت به ثبت طرح صنعتی خود در آن ها اقدام نمایند.
با توجه به مراتب فوق شرکت ها و بنگاه هایی که دارای طرح صنعتی هستند باید نکات ذیل را برای ثبت طرح صنعتی در نظر بگیرند :
1- با توجه به کشورهایی که طراح می خواهد اجازه بهره برداری از طرح صنعتی خود را به شرکت های واقع در آن ها اعطاء کند.
2- کشورهایی که بنگاه و شرکت صاحب طرح می خواهد محصولات و کالاهای حاوی طرح را به آن جا صادر کند.
3- از آنجاییکه در خیلی از کشورها یکی از شرایط ماهوی ثبت طرح صنعتی جدید بودن آن است لذا بنگاه ها و شرکت ها باید توجه کنند که دارای حق تقدم شش ماهه هستند و چنانچه در مدت یاد شده که ابتدای آن تاریخ تقاضای کسب حمایت در کشور مبدا است، نسبت به تقاضای کسب حمایت اقدام نکنند چه بسا به لحاظ جدید نبودن طرح صنعتی نتوانند حمایت خارجی برای طرح خود را کسب نمایند.

به طور کلی 3 مسیر و راه برای اخذ حمایت خارجی از طرح صنعتی وجود دارد که به شرح ذیل است :
1- مسیر ملی
برای ثبت طرح صنعتی و کسب حمایت بین المللی برای آن، شرکت ها و بنگاه های دارای طرح می توانند به ادارات ملی ثبت طرح صنعتی کشورهای مورد نظر مراجعه کنند و اظهارنامه ثبت طرح صنعتی خود را به زبان آن کشورها تسلیم و با پرداخت هزینه های مرتبط درخواست ثبت طرح صنعتی خود را بنمایند.
2- مسیر منطقه ای
چنانچه بنگاه ها و شرکت ها بخواهند طرح صنعتی را در گروهی از کشورها که عضو معاهدات منطقه ای هستند، به ثبت برسانند می توانند با یک اظهارنامه و طی مسیری کوتاه این کار را انجام دهند و حمایت از طرح صنعتی خود را در کشورهای متعدد کسب کنند.
در این فرض، متقاضی با تسلیم یک اظهارنامه و صرف کمترین هزینه و زمان ، حمایت از طرح صنعتی خود را در کشورهای متعدد کسب می کند .
3- مسیر بین المللی
متقاضی ثبت طرح صنعتی در سطح بین المللی می تواند از مسیرهای مختلفی برای ثبت طرح خود اقدام کند.
اولین مسیر این است که به کشورهای مورد نظر مراجعه و در صورت دارا بودن شرایط مقرره در آن کشورها طرح صنعتی خود را به ثبت برساند.
دومین مسیر برای ثبت بین المللی طرح صنعتی مسیر منطقه ای است که در این مسیر متقاضی ثبت طرح صنعتی در سطح بین المللی می تواند طرح صنعتی خود را در چارچوب مقررات سازمان های یاد شده حداقل در کشورهای عضو سامان های فوق به ثبت برساند. بدیهی است که در مقایسه با مسیر راول این مسیر کوتاه تر و دارای هزینه کمتری است.
مسیر دیگری که متقاضی می تواند نسبت به ثبت طرح صنعتی خود در سطح بین المللی اقدام کند، مسیر بین المللی است. در این مسیر متقاضی می تواند طرح صنعتی خود را در چارچوب معاهده لاهه در کشورهای عضو سند یاد شده به ثبت برساند و از امتیازات مقرره در آن برخوردار گردد. 

   


مفاهیم ثبت شرکت ها

چهارشنبه 3 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |

دراین نوشتار برخی از مفاهیم کاربردی و تخصصی در حوزه ثبت شرکت ها، جهت شناخت دقیق و جایگاه این مفاهیم در ثبت رسمی و شرکت های تجارتی بیان می شود.

• ثبت رسمی شرکت :

کلمه ثبت از نظر حقوقی معمولا با واژه سند رسمی به نوعی تلفیق گردیده است در ماده 70 قانون ثبت مقرر شده، سندی که مطابق قوانین به ثبت رسیده، رسمی است و تمام محتویات و امضاهای مندرج درآن معتبرخواهد بود، مگراینکه مجعولیت آن سند ثابت شود. لذا رسمی بودن سند مطابق مقررات منوط به ثبت آن می باشد؛ ثبت به معنی نوشتن قرارداد یا یک عمل حقوقی یا احوال شخصه یا یک حق (مانند حق اختراع ) ویا هر چیز دیگر(مانندعلامت) در دفاتر مخصوصی که قانون معین کرده می کند مانند ثبت املاک و ثبت معاملات غیر معقول و ثبت حق اختراعات و ثبت علایم و ثبت احوال وغیره است.
ثبت شرکت ها نیز در معنی کلی بدین شکل تعریف شده است ( مقصود شرکت های بازرگانی است که دارای شخصیت حقوقی می باشند و ثبت آن اجباری می باشد مواد 195 الی200 و مواد 578 و 594 و 595 قانون تجارت و باید در تهران در دایره ثبت شرکت ها و در خارج از تهران در ادارت ثبت اسناد مرکز اصلی شرکت به ثبت برسند.)
اعتبار اسناد رسمی با ثبت توسط مقامات صالح صلاحیت دار محقق می گردد.مطابق ماده 1287 قانون مدنی اسنادی که در اداره ثبت اسناد و املاک و یا دفاتر اسناد رسمی یا در نزد سایر مامورین رسمی در حدود صلاحیت آنها بر طبق مقررات قانونی تنظیم شده باشند رسمی است. لذا یکی از اسنادی که در ادارات ثبت اسناد و املاک تنظیم می گردد، سند ثبت شرکت ها می باشد که با توجه به آگهی آن در روزنامه رسمی به آگهی ثبت تاسیس و تغییرات ثبت شرکت ها مشهور می باشد.به موجب ماده 1288 همان قانون مفاد سند در صورتی معتبر است که مخالف قوانین نباشد لذا اگر صورتجلسات ارائه شده توسط شرکت مخالف قانون تنظیم شده باشد لکن تشریفات ثبت آن به درستی صورت پذیرد آیا سند ثبت شرکت ها معتبر است یا خیر؟ پاسخ های متفاوتی در این خصوص بیان شده است.هر چند ملاک و نحوه ثبت شرکت ها به صورت شکلی و احرازی توسط مامور ثبت کننده می باشد، معذلک با توجه به تشریفاتی و اعلامی بودن مراجع ثبت شرکت ها سند مذکور از لحاظ ثبتی معتبر و هر ذینفع می تواند عدم اعتبار صورتجلسات و ابطال آن را از مراجع قضایی به موجب قوانین درخواست نماید.
بر طبق ماده 1292 قانون مدنی در مقابل اسناد رسمی یا اسنادی که اعتبار اسناد رسمی را دارند انکار و تردید مسموع (قابل شنیدن) نیست و صرفا می توان ادعای جعلیت نسبت به اسناد مزبور به جهتی از جهات قانونی از اعتبار ساقط گردیده است. مهم ترین هدف ثبت اعتبار بخشیدن به مالکیت و اراده اشخاص حقیقی و حقوقی می باشد. لذا تاثیرگذاری وسیع، متنوع و تعیین کننده ثبت در حل و فصل دعاوی حائز اهمیت می باشد.
در اجرای تکالیف قانونی در بند سوم قسمت (واو) ماده 46 قانون برنامه پنجم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و ماده 12 قانون ارتقاء سلامت اداری و مواد 36 و 37 قانون مدیریت خدمات کشوری و همچنین آیین نامه توسعه خدمات الکترونیکی دستگاه های اجرایی و تصویب نامه شورای عالی اداری، با هدف افزایش بهره وری و کارآمدی،سرعت، دقت، کیفیت ، سلامت و صحت امور وتأمین رضایت و کرامت مردم، در حوزه ثبت اشخاص حقوقی (شرکت های تجاری و موسسات غیر تجاری) با رویکرد حذف مراجعات حضوری، کلیه مراحل ثبت شرکت ها و موسسات غیر تجاری بر طبق دستورالعمل ریاست عالی سازمان ثبت اسناد و املاک به صورت الکترونیکی، مدیریت و کارشناسی و منجر به ثبت می گردد. انواع فرم ها و اساسنامه ها و اظهارنامه و همچنین مدارک لازم و راهنمای جامع ثبت شرکت ها و چگونگی دستورالعمل در خصوص درخواست نام و موضوع فعالیت در سایت اطلاع رسانی به آدرس http://sherkat.ssaa.ir قابل دسترسی می باشد.همچنین مشخصات موسسین، شرکاء سهامداران و مدیران و بازرسان شرکت به صورت الکترونیکی با پایگاه ثبت احوال و همچنین بدهکاران مالیاتی و کد فراگیر اتباع خارجی راستی آزمایی و صحت سنجی می گردد. متقاضی ثبت شرکت ها و موسسات از طریق سامانه جامع ثبت شرکت ها و موسسات غیر تجاری به آدرس http://sherkat.ssaa.ir می تواند درخواست پذیرش انواع ثبت تاسیس و تغییرات شرکت های تجارتی و موسسات غیر تجاری را از طریق درگاه اینترنتی انجام دهد بدون آنکه به واحد ثبتی مراجعه نماید و سپس نسبت به ارسال مدارک به آدرس تعیین شده اقدام نماید.
در ثبت الکترونیکی، اطلاعات متقاضی و درخواست کننده ثبت شرکت ها، نام و اطلاعات شخص حقوقی، موضوع فعالیت، اطلاعات مرکز اصلی شرکت و یا موسسه، نوع و میزان سرمایه شخص حقوقی، اطلاعات اشخاص شامل مشخصات کامل سهامداران و مدیران و بازرسان و شرکاء و سمت آنها، در صورت وجود شعبه، مشخصات و سمت در شعبه، اوراق شرکت از جمله اظهارنامه/ تقاضانامه، اساسنامه، شرکتنامه پذیرش و اصول مدارک و مستندات و ضمائم پیوستی
نیز ارسال می گردد و پس از آن، کلیه فرآیندهای ثبتی از طریق پایگاه های مربوطه الکترونیکی قابل رصد می باشد.

• ثبت شرکت، سند رسمی یا سند عادی :
یکی از مباحث حقوق شناسی در تنظیم و آثار اسناد مربوطه می باشد.اسناد تنظیم شده در مراجع ثبت شرکت ها سند رسمی محسوب می شوند و یا سند عادی دفاتر می باشند؟ از منظر قانون مدنی اسنادی که در اداره ثبت اسناد و املاک و یا دفاتر اسناد رسمی یا نزد سایر مامورین رسمی و در حدود صلاحیت آن ها و بر طبق مقررات قانونی، تنظیم شده باشد رسمی است و مفاد سند در صورتی معتبر است که مخالف قوانین و مقررات نباشد. برابر تعاریف مذکور سند رسمی، نوشته ای است رسمی که دلالت بر وجود حقی به نفع یک شخص می کند ( ثبوت حق) و در صورت لزوم خود این نوشته می تواند حق موضوع آن را بدون این که نیازی به دلیل دیگری باشد اثبات نماید (اثبات حق) بنابراین ثبت سند یعنی انجام اعمالی که به حق جنبه رسمی می دهد و شامل دو عمل است، یکی تنظیم سند و دیگری ثبت سند. با لحاظ ماده 16 آیین نامه دفاتر اسناد رسمی که مقرر می دارد: هیچ سندی را نمی توان تنظیم و در دفتر اسناد رسمی ثبت نمود مگر آنکه موافق با مقررات قانون باشد. پس، تنظیم سند، مقدمه ثبت سند است و ثبت سند در دفتر رسمی انجام می شود. بحثی که در این خصوص مطرح می باشد این است که مراجع ثبت شرکت ها، صورتجلسات تاسیس و یا تغییرات را تنظیم نمی نمایند بلکه تنظیم صورتجلسات و اساسنامه بر عهده ارکان شرکت از جمله مجامع عمومی و یا هیات مدیره می باشد و مرجع ثبت شرکت ها صرفا اظهارات ارائه شده را اعلام می نماید. همانطور که بیان شد بر طبق بند یک ماده 1287 قانون مدنی یکی از مراجع صدور اسناد رسمی اداره ثبت اسناد و املاک است که یکی از وظایف ادارت مذکور ثبت انواع شرکت های تجارتی می باشد. بر طبق ماده 9 اصلاحی طرح اصلاحی آیین نامه ثبت شرکت ها مصوب 1386 مراجع ثبت شرکت ها در ثبت شرکتنامه قائم مقام دفاتر اسناد رسمی می باشند.لذا به نظر می رسد اسناد عادی تنظیمی شرکت ( صورتجلسات تاسیس و تغییرات و اساسنامه و اظهارنامه و تقاضانامه) پس از خود اظهاری و رعایت تشریفات قانونی و لذا ثبت نزد مرجع ثبت شرکت ها اعتبار اسناد رسمی پیدا می نماید.
البته این نکته حائز اهمیت می باشد که در ثبت شرکت و صدور سند رسمی، ثبت عینی، یعنی معاینه محل و نظارت، حضور و مراجعه در جلسات شرکت جهت تحقیق و بررسی عینی مستندات ارائه شده توسط اداره محل صورت نمی پذیرد و لذا از این لحاظ ثبت شرکت ها با ثبت املاک متفاوت می باشد که در ثبت املاک نمایندگان و یا نقشه بردار به نحوی به محل مراجعه و مراتب حدود اربعه ملک مورد ارزیابی قرار می گیرد و ثبت در حوزه املاک ثبت عینی تلقی می گردد لکن ثبت اسناد در حوزه ثبت شرکت ها غیر عینی می باشد.
همچنین روش ثبت شرکت های تجارتی با روش ثبت اسناد در دفاتر اسناد رسمی متفاوت است. دفاتر اسناد رسمی مکلفند هویت، اهلیت و قصد طرفین معامله را مستقیما احراز نموده و آنگاه خواسته مورد نظر متعاملین را که ممکن است به صورت کتبی یا شفاهی ابراز شود، پس از مطابقت با قانون در دفتر مخصوص ثبت نمایند. اما مرجع ثبت شرکت ها صرفا آن چه را که طی اسناد عادی به این مرجع اعلام می گردد، ثبت می نمایند.
همچنین در ثبت شرکت ها همانند ثبت در دفاتر اسناد رسمی مراتب مفاد و مندرجات سند مورد استناد متقاضی و شهود قرار نمی گیرد. در ثبت اسناد در دفاتر اسناد رسمی، معمولا برای تنظیم سند دو اثر مقررمی باشد یک حضور شاهدان و متقاضی در محل تنظیم سند و همچنین امضاء اسناد توسط ذی سمت. لذا اسناد هم اعتبار ادله شهادت را داشته و هم به عنوان اقرار تلقی می گردد، در حالی که در ثبت شرکت در ادارات ثبت شرکت ها هیچ شاهدی حضور نداشته و صرفا دارنده حق امضاء اقرار می نماید که ثبت با سند برابر است لذا از این جهت نیز بین اسناد رسمی و اسناد تنظیمی نزد مراجع ثبت شرکت ها تفاوت وجود دارد.
هر چند برای تنظیم سند ثبت شرکت ها هرگونه اظهارات ثبتی و صورتجلسات می بایستی با رعایت شرایط ماهوی و شکلی صورت پذیرد که بر عهده متقاضی می باشد، لکن پس از ارائه صورتجلسات به مراجع ثبتی صرفا رعایت تشریفات قانونی و ثبتی برای متصدیان ثبت کفایت موضوع را می نماید و در صورت مغایرت و ارائه مطالب خلاف واقع هر ذینفع می تواند از مراجع ذی صلاح ابطال آن را درخواست نماید.
یکی از نکات قابل تامل این است که چرا به اسناد ثبت شرکت ها آگهی ثبتی می گویند؟ چرا که این نگرش و استفاده از عنوان آگهی برای اسناد ثبت شرکت ها نوعی تشابه با آگهی های ثبتی حوزه املاک از جمله آگهی تحدید حدود و آگهی های نوبتی می باشد که این دسته از آگهی ها، سند رسمی به معنی خاص تلقی نمی گردد. تنها دلیلی که ممکن است موجب گردد به اسناد ثبت شرکت ها آگهی گفته شود، الزامات مربوط به انتشار و اعلانات اسناد ثبت شده در مراجع ثبت شرکت ها می باشد که این نوع الزام انتشار سند رسمی، در خصوص سایر اسناد مرتبط با دفاتر اسناد رسمی و همچنین سند املاک در نظر گرفته نشده است.فی الحال به نظر می رسد نحوه نگارش اسناد تنظیمی و متون استفاده از آن در مرجع ثبت می بایستی تغییر نمایند تا اعلامات ثبت شرکت ها به عنوان سند رسمی به ذهن متبادر گردد.

• شرکت های تجارتی :
تجار و فعالان و بازرگانی به دو گروه عمده شامل شخص حقیقی تاجر و شخص حقوقی تاجر تقسیم می شود. شخص حقوقی تاجر به معنی اخص، شامل شرکت های تجارتی می گردد. امروزه فعالیت تجار و بازرگانان و فعالان اقتصادی خصوصا شرکت های تجارتی تحت نظر قانون خاص قرار گرفته اند به طوری که چنان چه اشخاص حقوقی بخواهند به فعالیت های تجارتی بپردازند، می بایستی قبل از هر اقدام نسبت به تشکیل و ثبت شخصیت حقوقی خود نزد ادارات ثبت شرکت ها اقدام نمایند، و گرنه از حقوق و امتیازات مرتبط با شرکت های تجارتی نمی توانند بهره مند گردند. تجارت گروهی در جهت استفاده از ظرفیت های تجاری و بردن سود و منفعت زمانی امکان پذیر است که با ایجاد شخصیت حقوقی در زندگی اقتصادی و تجاری بتوان نوعی اعتبار سازی عمومی و بازرگانی را ایجاد نمود.
نهاد شرکت های تجاری از قانون تجارت بلژیک و فرانسه اخذ و با تصویب اولین قانون تجارت ایران، یعنی قانون تجارت 1303 وارد نظام حقوقی ایران شده. بدون آن که تعریفی از شرکت تجارتی در این قانون و قانون جایگزین آن، یعنی قانون تجارت 1311 ارائه گردد.
شرکت های تجارتی همیشه به موجب عقد به وجود می آند و دارای شخصیت حقوقی می باشند.
به موجب ماده 583 قانون تجارت، کلیه شرکت های تجارتی مذکور در این قانون شخصیت حقوقی دارند. باتوجه به ماده 195 قانون تجارت، ثبت کلیه شرکت های مذکور در این قانون الزامی و تابع جمیع مقررات قانونی ثبت شرکت ها است.
” مرحوم دکتر منصور صقری در تعریف شرکت بیان نموده است: شرکت عهدی است که به وسیله دو یا چند شخص توافق می کنند آورده هایی را به منظور تقسیم منافع احتمالی، مشترکا مورد تجارت قرار دهند.”
دکتر اسکینی نیز شرکت های تجارتی را این گونه تعریف نموده است: شرکت تجارتی قراردادی است که به موجب آن یک یا چند نفر توافق می کنند سرمایه مستقلی را که از جمع آورده های آنان تشکیل می شود، ایجاد کنند و به موسسه ای که برای انجام مقصود خاصی تشکیل می گردد، اختصاص دهند و در منافع و زیان های احتمالی حاصل از به کارگیری سرمایه سهیم شوند.
* در قانون مدنی فرانسه تعریف زیر که به ماهیت شرکت تجارتی بسیار نزدیک است از شرکت ارائه شده است :
شرکت عبارت است از قراردادی که به موجب آن دو یا چند نفر متعهد می شوند، شی را در شرکت بگذارند، با این هدف که منافع حاصله از آن را بین خود تقسیم کنند.
همچنین مطابق یکی از نظرات دکترین شرکت تجارتی عبارت است از سازمانی که بین دو یا چند نفر تشکیل می شود که در آن هر یک سهمی به صورت نقد یا جنس یا کار خود در بین می گذارند تا مبادرت به عملیات تجارتی نموده و منافع و زیان های حاصله را بین خود تقسیم کنند.

• برای ایجاد شخصیت حقوقی از جمله شرکت ها شرایط ذیل لازم است :
1- قصد و اراده شخصیت حقوقی: برای تشکیل شخصیت حقوقی وجود قصد و اراده لازم و ضروری است در غیر این صورت و مثلا هر گاه گروهی به منظور شرکت در یک مهمانی و یا مراسم گرد هم جمع شوند شخص حقوقی پدید نخواهد آمد.
2- هدفدار بودن گروه: این موجود برای نیل به اهداف خاصی پا به عرصه وجود می گذارد و فعالیت می کند.هر گاه دسته ای از افراد یا پاره ای از اموال بدون رسیدن به هدف معینی در کنار هم قرار بگیرند شخص حقوقی تشکیل نخواهد شد؛شخص حقوقی پس از زوال این هدف حیات خود را از دست می دهد. بنابراین شخص حقوقی همچون شخص حقیقی آغاز و پایانی دارد.

   



ورود به دنیای تجارت به مثابه یک تولد است. بنابراین دور از انتظار نیست که آغاز تجارت همراه با پرسش هایی باشد. پرسش هایی نظیر :
1- از چه سنی می توان شرکت ثبت کرد ؟
2- برای ثبت شرکت چه میزان از سرمایه الزامی است ؟
3- حداقل تعداد سهامداران برای ثبت شرکت چند نفر می باشد ؟
4- انواع شرکت های تجاری قابل ثبت کدامند ؟
5- برای ثبت شرکت چه مدارک و اسنادی لازم است ؟
6- چگونه می توانیم برای شرکت خود نام انتخاب کنیم ؟
7- اعضای هیات مدیره باید چه شرایطی داشته باشند ؟
8- چه افرادی از سمت بازرس در شرکت سهامی خاص منع شده اند ؟
9- و …
در این نوشتار، به تمامی سوالات فوق پاسخ داده خواهد شد. شایان ذکر است، خوانندگان عزیز چنانچه در ثبت شرکت با سوال و یا ابهامی مواجه باشند می توانند از طریق تماس با موسسه ثبتیکال، از خدمات مشاوره رایگان این موسسه بهره مند گردند.

    از چه سنی می توان شرکت ثبت کرد ؟

از شرایط انجام معامله ، اهلیت است. منظور از اهلیت، این است که شریک، بالغ و عاقل و رشید باشد. در قانون 18 سال به عنوان اماره رشد در نظر گرفته شده است. بنابراین برای ثبت شرکت، حداقل سن 18 سال می باشد.

    برای ثبت شرکت چه میزان از سرمایه الزامی است ؟

حداقل سرمایه جهت ثبت شرکت صد هزار تومان می باشد.
لازم به ذکر است ، سرمایه ی اولیه در شرکت های  سهامی عام در موقع تاًسیس از پنج میلیون ریال نباید کمتر باشد.

    حداقل تعداد سهامداران برای ثبت شرکت چند نفر است ؟

در شرکت با مسئولیت محدود ، نسبی، تضامنی، مختلط سهامی و مختلط غیر سهامی حداقل شرکا 2 نفر ،
در شرکت سهامی خاص، حداقل شرکا 3 نفر ،
در شرکت سهامی عام، حداقل شرکا 5 نفر ،
و در شرکت تعاونی، حداقل شرکا 7 نفر می باشد.

    انواع شرکت های تجاری قابل ثبت کدامند ؟

ثبت شرکت در قالب های ثبتی مختلف صورت می پذیرد . این قالب ها عبارتند از 1. سهامی خاص 2. بامسئولیت محدود 3. مختلط سهامی 4. مختلط غیرسهامی 5. تضامنی 6. نسبی 7. تعاونی
در میان شرکت های تجاری، شرکت سهامی خاص و با مسئولیت محدود ، از شرکت های پرکاربرد به شمار می آیند.  لازم به ذکر است تشریفات اداری شرکت بامسئولیت محدود چندان پیچیدگی ندارد و تعداد اعضای آن کمتر است و همچنین مسئولیت آن ها در قبال قروض و دیون برابر با سرمایه آن ها در شرکت است. در مقابل، شرکت های سهامی، از لحاظ اعتباری برای اخذ تسهیلات بانکی ، اخذ نمایندگی معتبر و یا شرکت در مناقصات و مزایده های سطح بالا مناسب می باشند.

    برای ثبت شرکت ها و موسسات غیر تجاری چه مدارک و اسنادی لازم است ؟

– گواهی عدم سوء پیشینه مدیر عامل و اعضای هیات مدیره، کپی شناسنامه و کارت ملی و گواهی عدم سوء پیشینه بازرس اصلی و علی البدل ( در شرکت های سهامی خاص)
– کپی شناسنامه همه اعضای شرکت
– کپی کارت ملی همه اعضای شرکت
– اصل شناسنامه حداقل دو نفر از اعضا یا اصل کارت ملی
– یک قطعه عکس سه در چهار جهت نامه معرفی عدم سوء پیشینه
– در مورد پرونده های سهامی خاص واریز 35% اصل سرمایه
– در مورد موضوعات مجوزی اخذ مجوز از مراجع ذیصلاح
– مدرک تحصیلی مورد نیاز برای موضوعاتی که نیاز به مدرک تحصیلی دارند.
– ارائه آدرس صحیح به همراه کد پستی برای محل فعالیت شرکت و محل سکونت متقاضیان

    چگونه می توانیم برای شرکت خود نام انتخاب کنیم ؟

اصولاَ شرکا در انتخاب نام شرکت آزاداند معذلک رعایت پاره ای مصالح، باعث شده است تا قانونگذار برای انتخاب نام شرکت قواعدی را وضع نماید . این قواعد شامل موارد ذیل می باشد :
– نام های انتخابی باید دارای معنا و مطابق با فرهنگ اسلامی باشد. نام هایی که مخالف موازین شرعی، نظم عمومی و یا شامل واژه های بی معنا یا الفاظ  قبیحه و مستهجن و خلاف اخلاق حسنه باشد قابل تایید نمی باشد.
– واژگان انتخابی برای نام ، باید در لغت نامه دهخدا و یا در فرهنگ معین وجود داشته باشد. یعنی  حتماَ باید واژگان ایرانی باشند .
– نام های انتخابی می بایست تکراری نبوده و قبلاَ به ثبت نرسیده باشد.
– در انتخاب نام شرکت حتماَ باید از اسم خاص استفاده شود.
– حداقل تعداد سیلاب ها در نام شرکت 3 سیلاب است.
– نام انتخابی نباید لاتین باشد.

    اعضای هیات مدیره باید چه شرایطی داشته باشند ؟

برای عضویت در هیات مدیره شرکت سهامی شخص باید اهلیت داشته باشد و سهامدار شرکت باشد ؛ علاوه بر این ، نباید مشمول بعضی محرومیت ها و ممنوعیت هایی که قانون مقرر کرده است باشد.
الف ) اهلیت
قانونگذار ما در لایحه 1347 برای احراز سمت مدیریت شرط سنی قائل نشده است ؛ بنابراین ، مدیر می تواند هر سنی داشته باشد، مشروط بر اینکه دارای اهلیت باشد.
ب) سهامدار بودن
لازم به توضیح است، اعضای هیات مدیره و مدیر عامل نباید هیچ گونه شغل دولتی داشته باشند .همچنین مدیر عامل نباید مدیر عامل شرکت دیگری باشد .

    چه افرادی از سمت بازرس در شرکت سهامی خاص منع شده اند ؟

در شرکت سهامی خاص، دو بازرس اصل و علی البدل باید وجود داشته باشد.
بازرسان مجاز باید دارای شرایط ذیل باشد:
1- حسن شهرت و عدم محکومیت کیفری موثر
2- حداقل مدرک تحصیلی لیسانس در یکی از رشته های متناسب با وظایف محوله
3- داشتن حداقل 5 سال سابقه کار مفید
4- عدم اشتغال به نمایندگی در مجلس شورای اسلامی
افراد ممنوع الانتخاب به سمت بازرس :
طبق ماده 147 اشخاص ذیل نمی توانند به سمت بازرسی شرکت سهامی انتخاب شوند:
1- اشخاص مذکور در ماده ی 111 قانون تجارت(محجورین،ورشکستگان و محرومین از حقوق اجتماعی)
2- مدیران و مدیر عامل شرکت
3- اقرباء سببی یا نسبی مدیران و مدیر عامل تا درجه سوم از طبقه اول و دوم
4- هر شخصی که خود یا همسر از اشخاص مذکور در بند 2 موظفاَ حقوق دریافت می دارد.

   


شرایط انتشار اوراق مشارکت

چهارشنبه 3 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |

در قانون نحوه انتشار اوراق مشارکت و یا آیین نامه اجرایی آن، بخش مشخصی تحت عنوان شرایط انتشار این اوراق تعیین نگردیده است، لکن با بررسی مقررات قانون مزبور و ملاحظه برخی مقررات لایحه اصلاحی قانون تجارت 1347 که همچنان دارای اعتبار به نظر می رسد شرایط ذیل را می توان برشمرد :

1- تصویب مجمع عمومی فوق العاده و یا تجویز اساسنامه : تصمیم به انتشار اوراق قرضه یا مشارکت، همیشه از اختیارات مجمع عمومی فوق العاده به شمار می رفته و در مواردی با ذکر در اساسنامه تجویز می شده است. ماده 56 لایحه اصلاحی قانون تجارت 1347 مرجعیت اساسنامه و مجمع را به روشنی بیان می دارد :
” هر گاه انتشار اوراق قرضه در اساسنامه شرکت پیش بینی نشده باشد مجمع عمومی فوق العاده صاحبان سهام می تواند بنا به پیشنهاد هیئت مدیره انتشار راوراق قرضه را تصویب و شرایط آن را تعیین کند. اساسنامه و یا مجمع عمومی می تواند به هیئت مدیره شرکت اجازه دهد که طی مدتی که از دو سال تجاوز نکند یک یا چند بار به انتشار اوراق قرضه مبادرت نماید .”
با قانون نحوه انتشار اوراق مشارکت، قانونی کلی ناظر بر این اوراق به شمار رفته و در مقام ورود به جزییات و تعیین مراجع ذی صلاح در نهادها و اشخاص حقوقی متعدد برای اتخاذ تصمیم به انتشار اوراق مشارکت نبوده، به همین دلیل حسب مورد در آیین نامه اجرایی خود و به ویژه مواد 30 و 31 به مجمع عمومی فوق العاده اشاره نموده است.
به هر حال، تصمیم به انتشار این گونه اوراق از تصمیمات خاصی است که در سکوت اساسنامه، در صلاحیت انحصاری مجمع عمومی فوق العاده قرار دارد.
همان گونه که از بخش دوم ماده 56 بالا برمی آید، اساسنامه و یا مجمع مزبور ممکن است اجازه انتشار اوراق مشارکت را به هیئت مدیره شرکت سهامی اعطا نمایند. در حقیقت ، هیئت مدیره صلاحیت تصمیم گیری در اصل انتشار این اوراق را ندارد، بلکه اختیار انجام این کار از سوی مراجع ذی صلاح ( اساسنامه ، مجمع عمومی فوق العاده ) به آن هیئت داده می شود.

2- توجیه فنی – اقتصادی و مالی : به موجب ماده 5 و نیز ماده 4 آن قانون گزارش توجیه فنی – اقتصادی و مالی طرح های مشمول قانون که از طرف متقاضیان با تایید عامل ( به موجب ماده 1 آیین نامه ، منظور از عامل بانک کارگزار انتشار اوراق و پرداخت سود است ) ، به بانک مرکزی ارائه می شود و در صورت تایید گزارش توجیهی مزبور، بانک مرکزی اجازه انتشار اوراق مشارکت را ظرف مدت یک ماه صادر می کند.

3- تناسب میزان ( سقف ) اوراق مشارکت قابل انتشار با خالص دارایی ناشر : دارایی شخص ناشر ( شرکت سهامی متقاضی انتشار اوراق ) به موجب تبصره 3 ماده 3 قانون مزبور، باید با میزان اوراق مشارکت قابل انتشار برای طرح های مورد نظر متناسب باشد. حداکثر میزان اوراق مشارکت قابل انتشار در سال با توجه به سیاست های پولی و مالی کشور توسط شورای پول و اعتبار تعیین و اعلام می گردد.
گفتنی است، که ارتباط معیارهای مربوط به این سیاست ها در قانون مورد بحث و آیین نامه اجرایی آن ها با شرکت های غیردولتی تعریف نشده است. به نظر می رسد ملاحظه سیاست های پولی و مالی بیشتر در ارتباط با شرکت های دولتی و نهادهای مالی دارای ردیف در بودجه سالیانه کشور باشد. با این حال بر پایه استانداردهای حسابداری می توان تناسب میزان اوراق مشارکت قابل انتشار با خالص دارایی ناشر را تعیین نمود.
به علاوه، طبق ماده 8 آیین نامه اجرایی قانون نحوه انتشار اوراق مشارکت، حداقل سهم الشرکه شرکت سهامی در هر طرح و میزان اوراق مشارکت قابل انتشار برای طرح های مربوطه با توجه به وضع مالی شرکت ناشر و توسط بانک مرکزی تعیین می گردد.

4- تضمین بازپرداخت اصل و سود متعلق در سررسیدهای مقرر در اوراق مشارکت : به موجب ماده 5 قانون نحوه انتشار اوراق مشارکت ، شرکت سهامی ناشر مکلف است تضمین کافی به بازپرداخت اصل مبلغ و سود حاصل در سررسیدهای مذکور در اوراق مشارکت را به بانک کارگزار ارائه نماید. به حکم ماده 4 ، این تضمین باید به بانک کارگزار و قبل از صدور مجوز انتشار اوراق ارائه و تسلیم شود. در صورت خودداری و یا ناتوانی شرکت سهامی ناشر از انجام تعهد مزبور، بانک کارگزار نکلف خواهد بود تا از محل تامین مزبور به انجام تعهدات ناشر اقدام نماید.
شایان یادآوری است که مطابق ماده 12 آیین نامه اجرایی قانون مزبور، تشخیص کافی و متناسب بودن تضمین، با بانک مرکزی است.

5- دیگر شرایط ( شرایط خاص ) : قانون نحوه انتشار اوراق مشارکت و آیین نامه اجرایی آن، شرایطی را برای انتشار این اوراق توسط خاص شرکت های سهامی پیش بینی نکرده اند. این در حالی است که ماده 55 لایحه اصلاحی قانون تجارت 1347، شرایط خاص دیگری از جمله پرداخت کلیه سرمایه ثبت شده شرکت ، گذشت حداقل دو سال از تاریخ ثبت شرکت و تصویب دو ترازنامه مالی شرکت در مجمع عمومی عادی را پیش بینی نموده است. مطابق ماده بالا :
” انتشار اوراق قرضه ممکن نیست مگر وقتی که کلیه سرمایه ثبت شرکت تادیه شده و دو سال تمام از تاریخ ثبت شرکت گذشته و دو ترازنامه آن به تصویب مجمع عمومی رسیده باشد “.
حال پرسشی که مطرح می گردد عبارت از این است که آیا تصویب قانون نحوه مشارکت به معنای نسخ کلیه مقررات لایحه اصلاحی قانون تجارت 1347 راجع به اوراق قرضه است و یا آنکه نسخ این مقررات تنها در صورت برخورد با مفاد برخی از مقررات قانون تخست است، به ویژه آنکه قانون نحوه انتشار اوراق مشارکت در خصوص نسخ مقررات لایحه اصلاحی ساکت است ؟
باید گفت ، قانون مزبور تا آنجایی ناسخ مقررات لایحه یادشده است که با احکام آن تعارض داشته باشد و در غیر این صورت و به عنوان قاعده و در نبود نص صریح در قانون جدید، حکم به نسخ کلیه مقررات لایحه اصلاحی ناظر به اوراق قرضه، بدون توجیه به نظر می رسد. لذا علاوه بر شرایط مقرر در قانون نحوه انتشار اوراق مشارکت، سه شرط اخیر نیز باید رعایت گردند.
پرسش دیگر آنکه ، آیا با فرض الزام به رعایت شرایط مذکور در ماده 55 مرقوم ، این الزام صرفاَ متوجه شرکت های سهامی عام است و یا آنکه شامل شرکت های سهامی خاص نیز می گردد؟ پرسش مطروحه از این جهت اهمیت می یابد که تجویز انتشار اوراق مشارکت است و در نتیجه لایحه اصلاحی قانون تجارت 1347 در این خصوص نمی توانسته متضمن حکمی باشد.
پاسخ به این پرسش از دو دیدگاه قابل ارائه است : نخست آنکه ، با توضیحات بالا و افزودن عنوان شرکت های سهامی خاص در ردیف شرکت های مجاز به انتشار اوراق مشارکت، شرایط مزبور در ارتباط با شرکت های سهامی عام خصوصیتی ندارد تا شرکت های سهامی خاص را از رعایت آن ها معاف بدانیم . چه بسا اگر در کنار شرکت های سهامی عام ، شرکت های سهامی خاص نیز مجاز به انتشار چنین اوراقی مطابق لایحه اصلاحی قانون تجارت 1347 بودند، شرایط سه گانه مورد بحث نسبت به هر دو شرکت به طور یکسان اعمال می گردید. بر اساس دیدگاه دوم، می بایست نص قانون را مراعات و از تعمیم مقررات قانونی بر موضوعات خارج از حکم خودداری ورزیم. اگرچه دیدگاه نخست با منطق حقوقی سازگارتر به نظر می رسد، لکن نظام حقوقی ما، به عنوان نظام حقوق موضوعه، تاب پذیرش چنین تفسیری را ندارد.

   


راهنمای ثبت شرکت دانش بینان

چهارشنبه 3 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |

جهت بررسی شرایط ثبت شرکت های دانش بنیان در ابتدا به بررسی چیستی شرکت های دانش بنیان می پردازیم و تعریفی کوتاه از آن ارائه خواهیم نمود :
این عبارت به موسسات خصوصی و تعاونی هایی که با هدف پیشرفت و افزایش توام علم و ثروت بر پایه دانش و دستیابی به اهداف علمی فعالیت می نمایند، اطلاق می شود . اهداف این شرکت ها که شامل مواردی چون طراحی و تولید کالا و خدمات در حوزهای فن آوری های برتر می باشد، همگی بر پایه علم و دانش می باشند و به همین دلیل است که از واژه دانش بنیان برای این موسسات یا شرکت ها استفاده می شود.
بنا بر تعریفی در ماده 2 ایین نامه اجرایی قانون حمایت از شرکت ها و موسسات دانش بنیان و تجاری سازی و نو آوری ، شرکت ها و موسسات دانش بنیان که در زمینه ( گسترش و کاربرد اختراع و نوآوری ) و (تجاری سازی نتا یج تحقیق و توسعه شامل –  طراحی و تولید کالا و خدمات در حوزه فناوریهای برتر و با ارزش افزوده بالا) فعا لیت می نما یند . شرکت یا موسسه دانش بنیان محسوب می شوند .
در مطالعه علم اقتصاد با دو نوع اقتصاد روبرو هستیم اقتصاد فیزیکی ، اقتصاد دانایی .اقتصاد فیزیکی، که به دلیل قابل لمس بودن مورد توجه تمامی جوامع می باشد و این در حالی است که امروزه ایده پردازی و تجاری کردن آن ایده ها که همان اقتصاد داناییست منبع اصلی درآمد و مرکز توجه کشورهای پیشرفته می باشد .
بنا براین کشورمان ایران نیز که جز کشورهای رو به توسعه و با پتانسیل بالای نیروی جوان و کارآمد است نیز این مهم را سرلوحه کار قرار داده است و طرح های بسیاری جهت حمایت از شرکت های دانش بنیان اجرا نموده است.
حما یت های دولت از شرکت های دانش بنیان
این شرکت ها معاف از پرداخت مالیات ، عوارض گمرکی و سود بازرگانی ، عوارض صادراتی می باشند ( به مدت 15 سال )
امکان تامین تمام یا بخشی از هزینه تولید با اعطا ء تسهیلات کم بهره یا بدون بهره بلند یا کوتاه مدت
 شركت‌های دولتی، موسسات و نهادهای عمومی غیردولتی و نیز شركت‌ها و موسساتی كه بیش از پنجاه (50) درصد از مالكیت آنها متعلق به شركت‌های دولتی و موسسات و نهادهای عمومی غیردولتی باشد، مشمول حمایت‌های این قانون نیستند.

مهمترین اهداف شرکت دانش بنیان چیست ؟
1-ایجاد زمینه برای بکار گیری بنیه علمی دانشگاه و واحد های پژوهشی و اعضای هیئت علمی دانشگاهها در سطح جامعه
2-تجاری سازی یافته های علمی
3-ترغیب جامعه دانشگاهی و شخصیت های علمی برای شرکت در فعالیت در جهت رفع نیاز جامعه و امکان ایجاد و افزایش درآمد برای شخصیت های علمی و اعضای محترم هیات علمی دانشگاه ها
4-تحول در دست یافته های اجتماعی با حضور شخصیت های علمی در این عرصه

زمینه فعا لیت شرکت های دانش بنیان :
1 – انجام پروهش های کار بردی و توسعه ایی
2 – ارائه خدمت تخصصی و مشاوره ایی
3-تولید محصولات با فن اوری نوین  
4 – انجام خدمات توسعه فن اوری
5-انجام خدمات ورود کارها به بازار بین الملل و خدمات جهانی کردن انها

انواع شرکت های دانش بنیان
الف- شرکت هایی که فقط اعضای هیات علمی مالک آن هستند
چنانچه سهام دانشگاه کمتر از  50 درصد باشد،شرکت دانش بنیان شرکتی خصوصی است که باید تابع قانون تجارت باشد و در اداره  ثبت شرکت ها ثبت شود
ب- شرکت هایی که دانشگاه ها نیز در آن مالکیت دارند
چنانچه سهام دانشگاه 50% یا بیشتر باشد،شرکت دانش بنیان شرکتی دولتی است

مراحل ثبت شرکت های دانش بنیان
1-ارائه ایده یا طرح محوری که فعالیت مجموعه حول این ایده یا طرح می باشد که بهتر است در سازمان ثبت اسناد و املاک کشور به ثبت رسیده باشد و گواهی ثبت آن صادر شده باشد .
2-هماهنگی با پارک یا مرکز مورد نظر جهت فعالیت
3-تکمیل فرم یا کاربرگ هایی که توسط این مراکز ارائه می شود
4-ارائه این کاربرگهای تکمیل شده به مراکز رشد و پارک ها (محلی که کاربرگها را تحویل گرفته شده اند)
5- در این مرحله شما موظف به پیگری نتیجه اولیه می باشید
6-شرکت در جلسه مرکز رشد یا پارک بنا به دعوت این مراکز جهت دفاع از طرح یا ایده ارائه شده
7-پیگیری نهایی نتیجه داوری
8-استقرار در پارک یا مرکز رشد و شروع کار

   


شرکت های تجاری از بُعد ماهیتی

چهارشنبه 3 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |


شرکت تجاری عبارت است از سازمانی که بین دو یا چند نفر تشکیل می شود که در آن هر یک سهمی به صورت نقد یا جنس یا کار خود در بین می گذارند تا مبادرت به عملیات تجاری نموده و منافع و زیان های حاصله را بین خود تقسیم کنند.

شرکت های تجاری را از بعد ماهیتی به چهار دسته تقسیم می کنند :
1- شرکت های سرمایه ای
2- شرکت های شخصی
3- شرکت های مختلط
4- شرکت های کمیتی

    شرکت های سرمایه ای

اعتبار این نوع شرکت ها به میزان سرمایه شرکت بستگی دارد و مسئولیت شرکاء و شرکت محدود به سرمایه گذاری آنان می باشد. شخصیت و اعتبار شخصی شرکاء در امور شرکت، فاقد تاثیر قانونی است. شرکت های سرمایه ای عبارتند از شرکت های سهامی ( اعن از خاص و یا عام ) و شرکت های بامسئولیت محدود . لذا شرکت های سرمایه ای مکلفند در کلیه سربرگ ها و مکاتبات خود، میزان سرمایه شرکت را قید نمایند؛ تا طرف دیگر معامله یا شرکت های مذکور با علم و اطلاع از میزان سرمایه شرکت، معاملات خود را با آن ها تنظیم کنند.

    شرکت های شخصی

در این نوع شرکت ها، شخصیت و اعتبار شرکاء مطرح می باشد و نه سرمایه آنان و مسئولیت شرکاء نامحدود می باشد. لذا انتقال تمام یا قسمتی از سرمایه هر شریک به دیگری با رضایت کلیه شرکاء امکان پذیر است. انواع آن عبارت است از شرکت تضامنی و شرکت نسبی .
در شرکت تضامنی، هر شریکی ، علاوه بر مسئولیت مشترک، شخصاَ نیز مسئول کلیه تعهدات و قروض شرکت می باشد و دارایی کلیه شرکاء ، وثیقه دیون شرکت و مطالبات اشخاص ثالث است. اگر تعهدات شرکت بیشتر از سرمایه شرکت باشد ؛ هر یک از شرکاء مکلفند مابه التفاوت بدهی شرکت را از دارایی های شخصی در مقابل درخواست طلبکاران بپردازند.
در شرکت نسبی، شرکاء به نسبت سرمایه خود مسئول کلیه تعهدات و قروض شرکت می باشند.

    شرکت های مختلط

در این نوع شرکت ها، سرمایه و شرکاء ، هر دو مطمح نظر قرار گرفته اند. باید توجه داشت در این نوع شرکت ها بعضی از شرکاء دارای مسئولیت محدود و تدادی دیگر دارای مسئولیت نامحدود می باشند.
در شرکت های مختلط سهامی، شرکاء از دو دسته : شرکای سهامی و شرکاء ضامن تشکیل می گردند. در شرکت مختلط غیرسهامی نیز شرکاء : به شرکای بامسئولیت محدود و شرکای ضامن تقسیم می شوند.
مسئولیت شرکای ضامن درمقابل اشخاص ثالث و بدهی ها و تعهدات شرکت و واگذاری تمام یا قسمتی از سرمایه شرکاء به اشخاص ثالث، نظیر مواردی است که در مورد شرکت های شخصی است. لیکن مسئولیت شرکای غیرتضامنی در شرکت های مختلط تجاری منطبق با مسئولیت شرکاء در شرکت های سرمایه ای می باشد.

    شرکت های کمیتی


اعتبار شرکت های تعاونی تولید و مصرف برحسب کمیت و تعداد شرکاء محاسبه می گردد. شرکت در جهت رفاه شرکاء به وجود می آید. لذا مسئولیت خاصی برای شرکاء در قاننون در برابر اشخاص ثالث و بدهی های شرکت مطرح نگردیده است.
در شرکت تعاونی مسئولیت هر شریک، برابر مبلغ سهام وی می باشد و این نوع شرکت که نظیر انواع دیگر شرکت های تجاری دارای شخصیت حقوقی است، به منظور پاسخگویی به نیاز مشترک اعضاء در جهت فروش کالا و تولیدات و یا در جهت تهیه مایحتاج آنان تشکیل می گردد.

   


اخذ کلیه ایزوها

چهارشنبه 3 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |


ایزو به معنی سازمان بین مللی استاندارد سازی است .سازمان بین مللی استاندارد که تشکیل شده از تعدادی موسسات استاندارد که در 157 کشور دنیا وجود دارد . برای تجارت ،داشتن ایزو بسیار مهم است و حرف اول را می زند .
 گواهی نامه ی ایزو سندی است که نشان دهنده ی این است که یک شرکت دارای سیستم مدیریتی درستی است و محصولات و خدمات خود را به خوبی نشان می دهد .

چرا باید ایزو دریافت کنیم؟

گواهی نامه ی ایزو را فقط ceratify bodyصادر می کند CB.
شرکت هایی که دارای کارمند هستند و کار تولیدی یا خدماتی انجام می دهند به کمک کارشناسانی که در سازمان ایزو هستند به کمک روشهای نوین شرکت خود را از همه لحاظ ارتقا می دهند ،که این روشها شامل جذب مشتری و حفظ ان ،تولید محصولات با کیفیت ،بالا بردن سطح مدیریت ،و…..
انواع استاندارد های ایزو:

1-استاندارد مدیریت کیفیت iso9001 :
استاندارد iso 9001به محصول داده نمی شود بلکه مراحل تولید کالا و خدمات را مورد سنجش قرار می دهد .
استفاده از iso 9001 مزایایی دارد؟

*مراحل و شاخص ها را در سازمان نشان می دهد
*هر سازمانی اهدافی دارد حال این استاندارد این اهداف را مورد ارزیابی قرار می دهد
*در سطح بین المللی میزان رقابت را بالا می برد .
2-استاندارد محیط زیست iso 14001:
استاندارد مشخص شده ای که بین المللی است و برای محیط زیست بکار می رود این استاندارد را معمولا به سازمان هایی می دهند که در جهت حفظ محیط زیست در مدت زمان طولانی فعالیت داشته اند و به حفظ محیط زیست کمک کرده اند .

مزایای استاندارد iso 14001:

*باعث می شود قوانینی که برای محیط زیست وجود دارد بهتر اجرا شود .
*استفاده از قوانین مدیریت در محیط زیست .
*برای سازمان ها ارزش افزوده ی بیشتری بوجود می اورد .
3-استاندارد مدیریتی در زمینه ی بهداشت و ایمنی 0NSAS-1800:
سازمانها باید از لحاظ ایمنی و بهداشت استانداردی داشته باشند ،برای همین ONSAS-1800بوجود امده تا سازمان بتواند از لحاظ ایمنی و بهداشت سیستم مدیریتی خود را مورد امتحان و بررسی قرار دهد.
این استاندارد با استانداردهای 9001و14001 دارای یک خط مشی هستند ودر یک راستا قرار دارند و به طوریکه سیستم ها از لحاظ مدیریت کیفیت محیط زیست و بهداشت شغلی می توانند با هم یکی شوند .
مزایا ONSAS-1800:روشی مناسب برای سازمان از لحاظ بهداشت و امنیت شغلی .
*محیط کار از لحاظ امنیت بالا می رود .
4-استاندارد مدیریت سالم بودن مواد غذایی iso-22000:
بوسیله این استاندارد اطمینان حاصل می کنیم که از لحاظ سالم بودن مواد غذایی در طول زنجیره ی غذایی مشکل وجود ندارد.
5-استانداردiso/IEC-17020 :ملاکی عمومی برای فعالیت سازمان بررسی کننده.
6-استاندارد تایید صلاحیت ازمایشگاه iso/IEC-17025:
این استاندارد برای ازمایشگاههای تخصصی است که از لحاظ اندازه گیری ،کالیبراسیون و…فعالیت می کنند .
7-استاندارد iso/TS-16949:برای مشخصات فنی در صنعت خودرو سازی.
8-استاندارد HACCP کنترل کننده ی نقاط بحران در صنایع غذایی:
این استاندارد به سازمان این اطمینان را می دهد که با کمترین هزینه مطمئن ترین کنترل را از لحاظ گرفتن مواد اولیه ،تولید نگهداری انجام می شود .
مراحل گرفتن گواهی نامه ی ایزو به چه عواملی بستگی دارد :

الف )عوامل داخلی :
1-مدیران وکارکنان یک موسسه یا سازمان بتوانند به صورت سیستمی کار کنند .
2-مدیران و کارکنان یک شرکت چقدر با iso اشنا هستند.
3-مجموعه عملیات ومراحلی که شرکت انجام می دهد تا iso را دریافت کند .
4-با توجه به زمینه ای که موسسه فعالیت می کند که شامل میزان تولید محصول یا خدمات ان است
5-سیستم مدیریت به درستی ا جرا شود .
6-میزان تحصیلات و اموزش کارمندان

عوامل خارجی:
1-میزان توقع مشتریان از شرکت مورد نظر
2-به نوع برندی که برای ان می خواهند گواهی نامه بگیرند و مرکزی که ان را صادر می کند.
3-کشورهایی که این گواهی نامه را صادر می کند
4-مراکز و موسساتی که این گواهی را صادر می کنند دارای قیمت های متفاوتی هستند .
5-در زمینه ی کاری که شما فعالیت می کنید رقبای شما که این گواهی را دریافت کرده اند.

گرفتن گواهی نامه ی ایزو:
1)سیستم مدیریتی بخواهد از روش صحیح و مناسب استفاده کند
2)استفاده از مشاوران برای ایجاد یک سیستم صحیح و مناسب
3)اشنایی کامل با سازمان داشته باشد
4)دادن اموزش به کارکنان و مدیران
5)ایجاد انجمن اجرا کننده و انجمن برای اجرای هدفی که دارند
6)طراحی برای سیستم که این طراحی به کمک انجمن راهبردی انجام می شود
7)گرد اوری مستندات مورد نظر
8)بررسی مشکلات و رفع انها و عملی کردن سیستم
9)براورد داخلی به منظور اینکه اگر مشکلی وجود داشته باشد مشکل را شناسایی و ان را رفع کنند
10)براورد خارجی و در یافت گواهی نامه

*در یک سازمان گرفتن گواهی نامه ی ایزو بر عهده ی مدیریت ارشد است .
در بعضی مواقع به علت مشکلات متعدد،مدیر امکان دارد شخص دیگری را برای این کار در نظر بگیرد این نماینده باید احاطه ی کامل بر سازمان داشته باشد و خواسته ها و نیازهای مشتری ها را بشناسد تا بتواند یک طرح و سیستم مناسبی را طراحی و اجرا کند.
برای این که یک سیستم مدیریت کیفیت (iso 9001)به خوبی اجرا شود باید از کارشناسان موسسه ی استاندارد کمک بگیرند که این کارشناسان با کمک این مدیران سیستم مدیریتی ایزو را برای سازمان طراحی می کنند .
این کارشناسان می توانند مدیران یا کارکنان را اموزش های لازم را بدهند و این اموزش ها به افراد کمک می کنند تا به قسمت ها ی مختلف سازمان تسلط داشته باشند .در مرحله ی طراحی با افراد و مسئولین قسمت های مختلف جلسه می گذارند و مقدار زیادی از این اطلاعات فر ایندی رد وبدل می شود و سیستم های قبلی مورد ارزیابی قرار می گیرد و یک سیستم با کارایی بیشتر بوجود می اورند که البته این کارها باید مرتبا تکرار شود و سیستم جدیدی که طراحی شده به اجرا در می اید .
در این مرحله اگر سیستم مشکلی داشته باشد باید مشکل ان رفع شود تا سیستم طراحی شده درست شود .
به خاطر اینکه اطمینان داشته باشید سیستم طراحی شده درست است یک سری ممیزی(ارزیابی)داخلی بوسیله ی افرادی که اموزش های لازم را دیده اند انجام می شود پس از ارزیا بی می توان اطمینان داشته باشید که سیستم مدیریتی قابلیت انجام ممیزی خارجی توسط موسسه ی صادر کننده گواهینامه ی (CB)را دارد .
در ابتدا یکی از موسسات گواهی نامه ی ایزو را انتخاب می کنند این موسسه علاوه این که گواهینامه صادر می کنند اموزش هم می دهند .بعد از اینکه ممیزی (ارزیابی )داخلی انجام شد و مشکلات احتمالی رفع شد با موسسه ی صادر کننده ی ایزو برای انجام ممیزی هماهنگ می شود که این هماهنگی را نماینده ی مدیریت با قسمت ممیزی موسسه صادر کننده ی گواهی انجام می دهد .
موسسه ای که قرار است گواهی نامه صادر کند در دو مرحله ممیزی را انجام می دهد :
در ابتدا ممیزین CBبه موسسه مراجعه کرده و به عنوان نمونه بعضی از راهکارها و فرایند هایی که روی کیفیت سازمان تاثیر دارد را مورد وارسی قرار می دهند .
زمانی که انطباق بین موسسه ی صدور گواهی و ممیزین وجود نداشته باشد سازمان اعلام می کند تا ان را رفع کنند .
انطباق نداشتن به دو دسته ی کلا و جزئی تقسیم می شود .در صورتی که این انطباق ها به بند های اصلی استاندارد ربط داشته باشد کلی و اگر انطباق کوچک باشد جزئی نامیده می شود .در صورتی که عدم انطباق رفع شود این به موسسه ی صدور گواهی نامه اعلام می شود تا گواهی صادر شود اما اگر این عدم انطباق کلی باشد مجددا باید روند بالا تکرار شود و ممیزی صدور گواهی نامه به نوبت بعدی ارجاع می شود اما اگر عدم انطباق جزئی باشد رفع می شود .
*گواهی نامه های ایزوی صادر شده متفاوت است این گواهی نامه ها که صادر می شوند دارای کد رهگیری هستند که قابل پیگیری هستند .
گرفتن گواهی نامه ی ایزو تازه اول کار است و سازمان باید سیستم مدیریتی خود را همیشه ارتقا دهد و برای این کار اقدام به ممیزی مراقبتی می کنند .
در ممیزی مراقبتی اگر عدم انطباق جزئی مشاهده شود پس از رفع عدم انطباق به گواهی اعتبار مجدد داده می شود و اگر ممیزی مراقبتی عدم انطباق کلی داشته باشد سازمان موظف است هر چه سریعتر ان را رفع کند و ان را مورد ارزیابی مجدد قرار دهد و چنان چه رفع شده باشد اعتبار دهی مجدد انجام می شود ولی چنان چه رفع نشده باشد گواهی اعتبار خود را از دست می دهد .

گواهی نامه ی ISO توسط چه موسسه ی صادر می شود؟

بالا بردن دانش نسبت به موسساتی که ایزو صادر می کنند (CB)
*CB تنها موسسه ای که گواهی نامه ی ISO صادر می کند .
موسسه ی CB خود اعتبارش را از موسسه ی بالاتری بنام AB دریافت می کند .
AB مراجعی هستند که اعتبار می دهند.
*هزینه های گواهی نامه ی ایزو فرق می کند و بستگی به CB و AB دارد .

چرا ارزش و اعتبار گواهی نامه باید تمدید شود ؟

هر موسسه و سیستمی باید فعال باشد و به روز باشد و برای مرجعی که گواهی را صادر می کند اطمینان حاصل کند که استاندارد ها در ان رعایت می شود که سالی یک بار توسط موسسه ای که گواهی را صادر کرده مورد ارزیابی قرار می گیرد که به این ارزیابی ممیزی مراقبتی نیز گویند.
*گواهی نامه ایزو با گواهی نامه اموزشی ایزو چه فرقی می کند؟

گواهی نامه ی ایزو برای یک سازمان صادر می شود که از لحاظ استاندارد کامل باشد اما گواهی نامه ی اموزشی ایزو گواهی نامه ای است که برای شخص حقیقی صادر می شود و فقط نشان می دهد شخص دوره های امزشی را گذرانده است.

ایزو چگونه برای جامعه سود دارد ؟

1. تجارت:اگر محصولی که ایزو داشته باشد مورد قبول عموم جامعه است و همچنین شغلی و کاری که دارای ایزو باشد می تواند در همه ی کشورها رقابت کند .
2. خریداران :استانداردی که به محصولات داده می شود باعث می شود که از کیفیت خوبی بر خوردار شوند و از نظر قیمتی با هم رقابت کنند و قیمت ها پایین بیایند .
3. دولت :استاندارد های بین المللی به کشورهای توسعه یافته این امکان را می دهد بر روی منابع کم یاب و محدود خود سرمایه گذاری کنند .
*استاندارد ها به افراد این اطمینان را می دهند که کالا و لوازمی که خریده است از کیفیت خوبی بر خوردار هستند .
*استاندارد به حفظ محیط زیست از لحاظ کیفیت اب خاک هوا و جلوگیری از گازها و تششعات کمک می کند .

ایزو کارت چیست؟

شرکت های اروپایی و امریکای شمالی برای خدمت رسانی بهتر راهی جدید بوجود اوردند که دادن ایزو کارت است با داشتن ایزو کارت گواهی نامه هایی که مرتبط با فعالیت شرکت شما باشد نیز توسط این شرکت ها به شما داده می شود .

سه نوع ایزو کارت وجود دارد :

1-ایزو کارت طلایی که 30% تخفیف دارد
2-ایزو کارت نقره ای که 20% تخفیف دارد
3-ایزو کارت برنزی که 10% تخفیف دارد
داشتن ایزو کارت چه مزایایی دارد ؟در بازار پر رقابت امروز مدیری موفق است که در جریان پیشرفت های علمی قرار بگیرد و از انها در جهت بهبود و کیفیت شرکت خود استفاده کند اما متاسفانه شرکت ها گواهینامه ی ایزو دریافت می کنند اما همچنان به صورت سنتی و غیر استاندارد عمل می کنند .

   



در شرکت بامسئولیت محدود ، هیئت نظار به وسیله مجمع عمومی انتخاب می گردد. ماده 165 قانون تجارت احکام مربوط به نحوه و ترکیب هیئت نظار را به شرح ذیل مقرر داشته است :

” در هر یک از شرکت های مختلط سهامی هیئت نظاری لااقل مرکب از سه نفر از شرکا برقرار می شود و این هیئت را مجمع عممومی شرکا بلافاصله بعد از تشکیل قطعی شرکت و قبل از هر اقدامی در امور شرکت معین می کند، انتخاب هیئت بر حسب شرایط مقرر در اساسنامه شرکت تجدید می شود در هر صورت اولین هیئت نظار برای یک سال انتخاب خواهد شد “.
در رابطه با انتخاب هیئت نظار چند نکته شایان توجه به نظر می رسد :
نخست آنکه ، مجمع عمومی بلافاصله پس از تشکیل قطعی شرکت و پیش از هر اقدام دیگری راجع به امور شرکت، هیئت نظار را تعیین می نماید. تاکید بر انتخاب هیئت نظار بلافاصله پس از تشکیل شرکت، ناظر به شرکت مختلط سهامی است ، در صورتی که در مورد شرکت بامسئولیت محدود این الزام تنها پس از آنکه شمار شرکا به بیش از 12 عضو برسد تحقق می یابد، مگر آنکه از همان آغاز برپایی شرکت، شمار شرکا ( موسسین ) بیش از 12 عضو باشد.
نکته دیگر آنکه ، در شرکت سهامی انتخاب بازرس قانونی شرط تشکیل و ثبت شرکت به شمار می آید، در حالی که در مورد شرکت بامسئولیت محدود پس از تاسیس شرکت و مشروط به داشتن بیش از 12 شریک این الزام ایجاد می گردد و لذا وجود نهاد نظارتی شرط لازم برای تاسیس شرکت اخیر به شمار نمی رود.
دوم، در بخش اخیر ماده 165 به شرایط تجدید انتخاب هیئت نظار در اساسنامه اشاره شده است. در شرکت بامسئولیت محدود، چنانچه اساسنامه در این خصوص ساکت باشد، انتخاب هیئت نظار با اکثریت مقرر در ماده 106 صورت خواهد گرفت.
در این بخش از ماده تاکید شده که اولین هیئت نظار برای یک سال انتخاب خواهد شد. شیوه نگارش مقرره مورد بحث به گونه ای است که امکان انتخاب هیئت نظار بعدی را برای بیش از یک سال به ذهن متبادر می سازد. با این وصف، معلوم نیست نخستین هیئت نظار چه ویژگی متمایزی از هیئت های بعد از آن دارد که دوره ماموریت آن محدود به یک سال گردد. ظاهراَ مقرره مذکور مدت ماموریت هیئت نظار را برای شرکت مختلط سهامی به اساسنامه موکول نموده، لکن حداکثر دوره ماموریت نخستین هیئت را یک سال مقرر داشته است. با توجه به اینکه شیوه انتخاب و مدت ماموریت ناظرین در شرکت بامسئولیت محدود عموماَ نه به موجب اساسنامه بلکه با تصمیم مجمع آن هم پس از رسیدن تعداد شرکا به بیش از 12 نفر تعیین می شود، به نظر می رسد رعایت یک سال به عنوان سقف ماموریت مدیران ضروری است.
سوم آنکه، در ماده مرقوم به صراحت شمار اعضای هیئت نظار سه عضو تعیین شده است. دکتر ستوده تهرانی بر این باور است که در صورتی که شمار اعضای هیئت نظار به هر دلیل از سه عضو کمتر شود، سایر اعضای هیئت نمی توانند نسبت به امور شرکت اتخاذ تصمیم نمایند. این دیدگاه با ملاحظه صراحت قانون گذار به تعیین سه عضو به عنوان حداقل تعداد اعضای هیئت نظار پذیرفتنی می نماید. با این حال ایراد ایشان به اینکه وجود سه ناظر موجب تحمیل هزینه سنگین بر شرکت می گردد، نیز ایرادی وارد به نظر می رسد.
برای انتخاب ناظرین شرکت بامسئولیت محدود هیچ گونه ویژگی یا شرطی اعم از ایجابی و سلبی در قانون تجارت پیش بینی نگردیده است. لکن، ماده 165 قانون تجارت هیئت نظار را مرکب از شرکا دانسته که شریک بودن ناظر یکی از شرایط انتخاب اشخاص به عنوان ناظر است. مقایسه این شرط با شرایط بازرسی شرکت سهامی، نشان دهنده آن است که قانون گذار به درستی از شرط شریک بودن بازرس یا ناظر فاصله گرفته است.
در نتیجه به جز شرط شراکت، شرط اختصاصی دیگری برای تصدی این سمت ضرورت ندارد و تنها شرایط عمومی انجام اعمال حقوقی مذکور در ماده 190 برای تصدی چنین سمتی کفایت می نماید.
معذلک، طبق مقررات بند ( 1 ) از ماده 2 آیین نامه اجرایی تبصره 4 ” قانون استفاده از خدمات تخصصی و حرفه ای حسابداران ذی صلاح به عنوان حسابدار رسمی 1372 ” همه شرکت های تجاری و از جمله شرکت بامسئولیت محدود با توجه به ” درجه اهمیت ، حساسیت و حجم فعالیت آن ها …” ممکن است بدون توجه به شمار شرکا با تشخیص وزارت امور اقتصادی، مکلف به داشتن بازرس قانونی عضو سازمان های حسابرسی باشند.

   


راهنمای ثبت شرکت انفورماتیک

چهارشنبه 3 مرداد 1397 نویسنده: درسا م |

 
علوم انفورماتیک چیست ؟ یکی از علوم روز دنیا علم انفورماتیک می باشد که علاقه مندان و فعالان این رشته به در پردازش اطلاعات و مهندسی سامانه های اطلاعاتی فعالند و همچنین به مطالعه و بررسی الگوریتم موجود در سیستم های طبیعی و مصنوعی می پردازند  و نحوه ذخیره سازی و پردازش و نقل و انتقال اطلاعات را بررسی می نمایند.

علاوه بر اینها علم انفورماتیک در شاخه ایی نیز به بررسی مطالعات تقابل انسان و رایانه می پردازد. در کل حوزه فعالیت شرکت های انفورماتیک در سال های اخیر ارائه خدمات و  آسانتر نمودن اموری مانند(امور بانکی ، اداری ، پزشکی ، …) بوده است
افرادی که مایل به تاسیس شرکت انفورماتیک می باشند مانند سایر شرکتها و موسسات غیر تجاری ملزم به ثبت قانونی و طی مراحل ثبت شرکت در موسسه ثبت شرکت ها می باشند .
همچنین شرکتهای انفورماتیک از جمله شرکتهایی می باشند که جهت فعالیت و انعقاد قرار داد های دولتی ملزم به ارائه رتبه بندی می باشند.
رتبه بندی شرکت های انفو رماتیک طبق ایین نامه شورای عا لی، سه ملاک مهم در رتبه بندی این شرکت ها تاثیر دارد : نیروی انسانی ، در امد ، رضایت مشتری .از میا ن سه عامل ذکر شده ارزیابی شر کت های انفورما تیک عامل نیروی انسا نی 80 در صد و عامل در امد 20 در صد از امتیاز کل شرکت را به خود اختصاص می دهد و رتبه بندی این نوع شرکت ها بصورت 1 تا 7 می باشد که  7   پایین ترین و 1 بلا ترین رتبه محسوب می شود .

رتبه بندی شرکت های انفورماتیک در 14شاخه انجام میشود
1 –پشتیبانی و تولید بسته های نرم افزار و نرم افزار های حامل محتوا
2 – امنیت فضای تبادل و تولید اطلاعات
3 – اتوماسیون صنعتی
4 –اموزش و پرو ژهای پژوهش
5 – پشتیبانی و تولید نرم افزار بر اساس سفارشات مشتری
6 – تولید قطعات جانبی
7 – پشتیبانی و تولید نرم افزار ها بر اسا س سفارشا ت مشتری
8 – تولید دستگاه های جانبی
9 – خدمات پشتیبا نی
10-خدما ت شبکه های اطلاع رسانی Providers
11-پشتیبانی و ارائه سخت افزاری وغیره  Mainframe
12 – سیستم ویژه
13 – شبکه داده های مخابراتی و رایانه ای
14 – مشا وره و نظارت بر اجرای طر ح های انفو رماتیکی

 مدارک رتبه بندی شرکت های انفورماتیک
1 – فا یل اسکن شده روزنامه رسمی تاسیس شرکت
2 – فایل  اسکن  شده مدرک تحصیلی مدیر عامل
3 – فا یل اسکن شده روز نامه رسمی تغییر موضوع سه لیست بیمه مذکور
4 – فایل اسکن شده فیش های پرداختی سه لیست بیمه مذکور
5 – فایل اسکن شده مدرک کارشنا س اول و دوم
6 – فایل اسکن شده برگ قعطی یا تشخیص مالیات سال مالی دو سال قبل
7 – فایل اسکن شده سه لیست بیمه اخبر و جدید شرکت

   


در مواعد مختلف قانون گذاری در ایران، شرکت های تجارتی به اشکال مختلفی درآمد است. در قوانین اولیه مربوط به شرکت ها، شرکت های سهامی، ضمانتی ونسبی و مختلط در نظر گرفته شده بود که قوانین بعدی تغییراتی در ماهیت انواع شرکت های تجارتی ایجاد گردید؛

صرف نظر از اقسام شرکت که در ماده بیست قانون تجارت بیان گردیده: ( شرکت سهامی، شرکت با مسئولیت محدود، شرکت تضامنی، شرکت مختلط غیر سهامی، شرکت مختلط سهامی، شرکت نسبی و شرکت تعاونی تولید و مصرف) شرکت های تجارتی را می توان بر اساس میزان مسئولیت شرکاء و یا براساس تابعیت شرکت ها و یا موضوع شرکت به اقسام مختلف تقسیم بندی نمود. شرکت های تجارتی براساس شخصیت شرکاء و مسئولیت آن ها به طور کلی به چهار گروه تقسیم می شوند:
1. شرکت های اشخاص
2. شرکت سرمایه ای
3. شرکت های مختلط
4. شرکت دارای ماهیت و شرایط خاص
در ادامه مطلب جهت آشنایی بیشتر، به تشریح جامع هر یک موارد مذکور می پردازیم.

1- شرکت های اشخاص:
در شرکت های اشخاص، شخصیت و اعتبار شرکاء از اهمیت ویژه ای برخوردار می باشد و شرکای شرکت معمولاً اشخاصی هستند که به شخصیت، اعتبار و سرمایه ی یکدیگر آشنای دارند. لذا شرکت شخص شرکت های خانوادگی و فامیلی می باشند؛ شرکت های اشخاص از دو ویژگی برخوردارند : نخست اینکه با وجود مقررات آمره قانون تجارت که حاکم بر آن ها است، عمدتاً از قرارداد شرکاء تبعیت می کنند، دوم اینکه در آنها شخصیت شرکاء اهمیت اساسی دارد و به اصطلاح، قرارداد شرکت قائم به شخص شرکاء می باشد. لذا شخصیت اشخاص از نظر ایجاد شخص حقوقی وانحلال آن با اهمیت می باشد؛ مسئولیت شرکاء در شرکت شخص معمولاً بیش از آورده ی شرکاء می باشند و در انواع شرکت ها بسته به نوع شرکت فوت وضعف پیدا می نماید. از نظر نقل و انتقال شرکاء و یا سهم الشرکه رضایت تمامی شرکاء شرط می باشد.شخص ثالث می تواند برای وصول طلب خود به فرد فرد شرکاء مراجعه کنند و شریک ضامن ملزم به تأدیه طلب شرکت می باشد. شرکت های تضامنی و نسبی از جمله مهم ترین شرکت های اشخاص می باشند؛ برطبق ماده 116 قانون تجارت مصوب 1311 شرکت تضامنی شرکتی است که در تحت اسم مخصوص برای امور تجارتی بین دو یا چند نفر با مسئولیت تضامنی تشکیل می شود. اگر دارایی شرکت برای تأدیه تمام قروض کافی نباشد هریک از شرکاء مسئول پرداخت تمام قروض شرکت است.
از ویژگی های مهم ثبتی در خصوص شرکت های تضامنی این است که در زمان تأسیس شرکت تمام سرمایه شرکت می تواند نقدی و یا غیر نقد باشد. مدیران شرکت می تواند یک نفرو یا چند نفر از میان شرکاء یا از خارج از شرکاء منصوب گردند؛ در شرکت تضامنی هیچ یک از شرکاء نمی توانند سهم خود را به دیگری منتقل کند مگر به رضایت تمام شرکاء.لذا صورتجلسات نقل وانتقال سهم الشرکه می بایستی به امضاء کلیه شرکاء برسد از طرفی معمولاً انتخاب مدیران و یا افزایش سرمایه و سایر تصمیمات در شرکت های تضامنی با وحدت ملاک از میزان مسئولیت ها با رضایت تمامی شرکاء انجام می پذیرد؛ البته در موارد جزیی اساسنامه می تواند برخلاف اجتماع، اکثریتی در نظر بگیرد. همچنین به موجب ماده 135 قانون مذکورهر شرکت تضامنی می تواند با تصویب تمام شرکاء به شرکت سهامی مبدل گردد در این صورت رعایت تمام مقررات راجعه به شرکت سهامی حتمی است.
در خصوص تعریف شرکت نسبی حسب ماده 183 قانون تجارت بیان شده : شرکتی است که برای امور تجارتی در تحت اسم مخصوص بین دو یا چند نفر تشکیل و مسئولیت هر یک از شرکاء به نسبت سرمایه ای است که در شرکت گذاشته. تشریفات مربوط به شرکت های نسبی همانند شرکت های تضامنی می باشد. برابر سوابق، شرکت های نسبی محدودی در ادارات ثبتی به ثبت رسیده است و از لحاظ میزان مسئولیت، بسیار شبیه به شرکت های مدنی می باشد.
شرکت نسبی، شرکت تجارتی است که در حقوق ایران دیده می شود و در حقوق اروپایی اثری از آن نیست.در واقع قواعد حاکم بر این شرکت، تلفیقی است از حقوق مدنی و قواعد حقوق تجارت در مورد شرکت تضامنی و عمده خصوصیت آن این است که درآن مسئولیت شرکاء در قبال اشخاص ثالث به نسبت سهم الشرکه آنهاست.

2- شرکت سرمایه ای :
در این نوع شرکت آورده شرکاء و میزان آن، مهم تر از شخصیت شرکاء و میزان مسئولیت آن ها می باشد و در شرکت های سرمایه ای شرکاء فقط تا میزان سرمایه ای که به شرکت آورده اند مسئول تعهدات شرکت می باشند و میزان مسئولیت آنها تا میزان آورده آن ها می باشد. قابل انتقال بودن سهم یا سهم الشرکه از ویژگی های این شرکت می باشد؛ شخصیت شرکاء تأثیر چندانی در اعتبار شرکت ندارد ومعمولا تصمیم گیری در مورد این گونه شرکت ها با اکثریت شرکاء صورت می گیرد ونقل و انتقال سهام شرکت در برخی موارد می تواند بدون رضایت سایر شرکاء صورت بپذیرد. بارزترین شرکت سرمایه ای، شرکت با مسئولیت محدود، شرکت سهامی عام وشرکت سهامی خاص می باشد.
برطبق ماده 94 قانون تجارت، شرکت با مسئولیت محدود، شرکتی است که بین دو یا چند نفر برای امور تجارتی تشکیل شده و هریک از شرکاء بدون اینکه سرمایه به سهام یا قطعات سهام تقسیم شده باشد فقط تا میزان سرمایه خود در شرکت مسئول قروض و تعهدات شرکت است .
* وفق ماده 94 قانون تجارت،حداقل تعداد شرکاء در شرکت با مسئولیت محدود 2 نفر خواهد بود.
* حداقل سرمایه با توحه به رویه و حداقل مبلغ حق الثبت درشرکت با مسئولیت محدود یک میلیون ریال می باشد.
شرکت سهامی: شرکتی است که سرمایه آن به سهام تقسیم شده ومسئولیت صاحبان سهام محدود به مبلغ اسمی آن ها است. شرکت سهامی شرکت بازرگانی محسوب می شود ولو اینکه موضوع عملیات آن امور بازرگانی نباشد؛ در شرکت سهامی تعداد شرکاء نباید از سه نفر کمتر باشد. شرکت سهامی به دو نوع تقسیم می شود: شرکت هایی که مؤسسین آنها قسمتی از سرمایه شرکت را از طریق فروش سهام به مردم تأمین می کنند؛ این گونه شرکت ها، شرکت سهامی عام نامیده می شوند.شرکت هایی که تمام سرمایه آن ها در موقع تأسیس منحصرا توسط مؤسسین تأمین گردیده است؛ اینگونه شرکت ها، شرکت سهامی خاص نامیده می شوند.

3- شرکت های مختلط :
در شرکت های مختلط دو دسته شرکت وجود دارند یک دسته از شرکاء که مسئولیتشان محدود به میزان سرمایه و آوردۀ است که به شرکت آورده اند و دسته ی دوم شرکایی می باشند که مسئولیت نامحدود دارند و از محل دارایی شخصی مسئول بدهی های شرکت می باشند. شرکت های مختلط غیر سهامی و شرکت های مختلط سهامی بارزترین این دسته از شرکت های تجارتی می باشند؛ براساس ماده 141 قانون تجارت شرکت مختلط غیر سهامی شرکتی است که برای امور تجارتی در تحت اسم مخصوصی بین یک یا چند نفر شریک ضامن و یا یک یا چند نفر شریک با مسئولیت محدود بدون انتشار سهام تشکیل می شود. شریک ضامن مسئول کلیه قروضی است که ممکن است علاوه بر دارایی شرکت پیدا شود؛ شریک با مسئولیت محدود کسی است که مسئولیت او فقط تا میزان سرمایه ای است که در شرکت گذارده و یا بایستی بگذارد. در اسم شرکت باید عبارت (شرکت مختلط) و لااقل اسم یکی از شرکاء ضامن قید شود.
همچنین مطابق ماده 162 قانون تجارت مصوب 1311، شرکت مختلط سهامی شرکتی است که در تحت اسم مخصوصی بین عده شرکاء سهامی و یک یا چند نفر شریک ضامن تشکیل می شود.
شرکت های مختلط در مستندات ادارات ثبتی دارای سوابق فعالیت نمی باشند و تعداد بسیار محدودی در حدود نیم قرن پیش به ثبت رسیده است که هم اکنون هیچ سوابقی از آن ها مشاهده نمی گردد.

4- شرکت های دارای ماهیت و شرایط خاص :
4-1. شرکت تعاونی : شرکتی است متشکل از اشخاص حقیقی یا حقوقی که به منظور رفع نیازمندی های مشترک و بهبود وضع اقتصادی و اجتماعی اعضاء از طریق خود یاری و کمک متقابل و همکاری آنان موافقت اصولی که در این قانون مصرح (واضح ) است تشکیل می شود؛ شرکت های تعاونی مانند شرکت های تجارتی دارای شخصیت حقوقی و دارایی مستقل از دارایی اعضاء می باشند. در شرکت های تعاونی، وزارت تعاون نقش نظارتی دارد و تشریفات و نحوه ی ثبت صورتجلسات با مجوز وزارت تعاون صورت می پذیرد. البته براساس موضوع فعالیت، شرکت های تعاونی به انواع مختلف تقسیم بندی می گردد که می توان به تعاونی تولید، تعاونی خدماتی، تعاونی سهامی عام، تعاونی اعتبار آزاد و گروه شغلی، تعاونی کشاورزی، دامداری، دامپروری، پرورش صید ماهی، شیلات، تعاونی صنعت،معدن، تعاونی عمران شهری، تعاونی توزیع از جمله تعاونی مشاغل، مصرف کنندگان، مسکن، تعاونی فراگیر،تعاونی چند منظوره و سایر تعاونی ها اشاره نمود.
4-2. شرکت خارجی و شعب و نمایندگی خارجی: مباحث مربوط به شرکت های خارجی با عنایت به تقسیم بندی قوانین قبل و بعد از انقلاب اسلامی دچار تغییرات عمده گردیده است. شرکت خارجی که در کشور محل ثبت خود، قانونی شناخته می شود به شرط عمل متقابل از سوی کشور متبوع می تواند در زمینه ای که توسط دولت ایران تعیین می شود در چارچوب قوانین و مقررات کشور به ثبت شعبه یا نمایندگی خود اقدام کند. فعالیت شعبه و نمایندگی خارجی بر طبق آیین نامه اجرایی قانون اجازه ثبت شعبه یا نمایندگی خارجی مصوب 1378 و اصل 81 قانون اساسی احصاء و محدود به موارد مذکور در قانون گردیده است. در نظم کنونی شعب و نمایندگی شرکت خارجی فقط در اداره ثبت شرکت ها تهران قابل ثبت می باشد.
4-3. شرکت های عملی : شرکت های ثبت نشده که می بایستی مطابق مقررات به ثبت برسد. که به نظر برخی از حقوقدانان که آن را شرکت تضامنی حکمی می نامند. شرکت های عملی، شرکتی است که عملا برای امور تجارتی تشکیل شده، اما در یکی از انواع قالب های شرکت هایی قانون تجارت در نیامده است؛ برابر ماده 220 قانون تجارت این گونه شرکت ها شرکت تضامنی محسوب شده و احکام شرکت های تضامنی در مورد آنها اجرا می شود. شرکت های عملی، نه حقوقی، به هیچ وجه دارای شخصیت حقوقی نمی باشند و قانون ایران آن ها را به رسمیت نمی شناسد ولی برای حفظ منافع اشخاص ثالث که با چنین شرکت هایی وارد معامله می شوند، شرکت تضامنی محسوب می شود البته در نظریه مخالف بیان شده است شرکت های مدنی که به امور تجارتی می پردازند مشمول ماده 220 قانون تجارت مصوب 1311 نبوده، در حکم شرکت تضامنی محسوب نمی شود بلکه مانند شرکت مدنی که به امور تجارتی می پردازد در قلمرو حکومت حقوق مدنی قرار دارد و در قلمرو حقوق تجارت وارد نمی شود.
4-4. شرکت های دولتی : شرکت دولتی شرکتی است که تمام یا دست کم 50 درصد سرمایه آن متعلق به دولت باشد. در بند (ج) ماده یک قانون استخدام کشوری مصوب 1345 و ماده (4) قانون محاسبات عمومی کشور مقرر گردیده است شرکت دولتی واحد سازمان شخصی است که با اجازه قانون به صورت شرکت ایجاد می شود و بیش از 50 درصد سرمایه آن متعلق به دولت است. هر شرکت تجاری که از طریق سرمایه گذاری شرکت های دولتی ایجاد می شود تا زمانی که بیش از 50 درصد سهام آن متعلق به شرکت های دولتی است شرکت دولتی تلقی می شود؛ مطابق ماده 39 قانون مذکور در مورد شرکت های دولتی که قسمتی از سهام آنها به بخش غیر دولتی ( خصوصی یا تعاونی) متعلق باشد، در صورتی که اساسنامه آن ها با هر یک از مواد این قانون (قانون محاسبات عمومی) مغایر باشد با موافقت صاحبان سهام مذکور قابل اجرا می باشد و در غیر این صورت مواد این قانون نسبت به سهام مربوط به بخش دولتی لازم الاجرا است. شرکت های که از طریق مضاربه (زد وخوردکردن) ومزارعه (زراعت کردن) و امثال اینها به منظور به کار انداختن سپرده های اشخاص نزد بانک ها ومؤسسات اعتباری و شرکت های بیمه ایجاد شده یا می شوند از نظر این قانون شرکت دولتی شناخته نمی شوند.

   


درباره وبلاگ


آخرین پستها


نویسندگان


آمار وبلاگ

کل بازدید :
بازدید امروز :
بازدید دیروز :
بازدید این ماه :
بازدید ماه قبل :
تعداد نویسندگان :
تعداد کل پست ها :
آخرین بازدید :
آخرین بروز رسانی :